Στο αυτό, ο βουλευτής Αχαΐας και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Ανδρέας Κατσανιώτης, εκ των συνυπογραφόντων, επιχείρησε να δώσει το στίγμα της παρέμβασης, απορρίπτοντας τα περί «ανταρσίας», αλλά επιμένοντας στην ανάγκη ουσιαστικών αλλαγών στο μοντέλο διακυβέρνησης.
Μιλώντας στα Παραπολιτικά, ξεκαθάρισε πως «δεν αμφισβητούμε το λέμε ότι μετά από επτά χρόνια πρέπει να αξιολογηθεί», υπογραμμίζοντας ότι «λειτούργησε άψογα σε περιόδους κρίσης», αλλά πλέον απαιτείται αποτίμηση και διορθωτικές κινήσεις: «να δούμε πράγματα που έχει πετύχει και να κάνουμε τις απαραίτητες διορθώσεις».
Εστιάζοντας στο ζήτημα της λογοδοσίας, τόνισε ότι «δεν μπορεί το επιτελικό κράτος να κρίνεται από τον εαυτό του» και ζήτησε μια συνολική επανεξέταση του τρόπου λειτουργίας του. Στο ίδιο πλαίσιο, ανέδειξε και τον ρόλο των βουλευτών, σημειώνοντας πως «οι βουλευτές πρέπει να βρουν τον νέο τους ρόλο σε ένα περιβάλλον το οποίο απαιτεί λογοδοσία».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην περιφέρεια, μιλώντας για ένα «απίστευτα Αθηνοκεντρικό» σύστημα: «Θέλουμε η Περιφέρεια να λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν στις αποφάσεις και να μεταφέρεται εκεί η εμπειρία των βουλευτών της Περιφέρειας».
Ως βασική αφορμή για τον αναστοχασμό, επισήμανε την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Είδαμε να υπάρχουν προβλήματα και σκάνδαλο που το επιτελικό κράτος δεν είχε καταλάβει και δεν είχε μπορέσει να λύσει», σημειώνει, προτείνοντας ένα νέο μείγμα διακυβέρνησης: «Χρειάζεται ένα μοντέλο με ισχυρότερα υπουργεία, με σαφέστατες αρμοδιότητες, με πραγματική πολιτική ευθύνη και πολύ ενισχυμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο».
Παράλληλα, προειδοποίησε για τον κίνδυνο συγκέντρωσης εξουσίας χωρίς αντίστοιχη ευθύνη: «Αν ένα πεφωτισμένο κέντρο δίνει εντολές και για τις εντολές του δεν έχει καμία ευθύνη, τότε έχουμε πρόβλημα λογοδοσίας».
Απαντώντας στα σενάρια περί «ανταρτών», ο κ. Κατσανιώτης δήλωσε κατηγορηματικός: «Δεν ισχύει σε καμία περίπτωση, γιατί μιλούμε για το μέλλον», ενώ πρόσθεσε: «Δεν είναι αντάρτικο να έχεις άποψη, δεν είναι αντάρτικο να έχεις ανησυχίες – είναι οξυγόνο».
Κλείνοντας, επέμεινε ότι το ζητούμενο δεν είναι η κατάργηση αλλά η εξέλιξη του μοντέλου: «Το ζητούμενο είναι η εξέλιξη του επιτελικού κράτους, η ήττα του βαθέως κράτους και η δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους», υπογραμμίζοντας πως οι παρεμβάσεις τους εντάσσονται σε μια ευρύτερη, αναγκαία συζήτηση για την επόμενη ημέρα.
