Το ξέσπασμα χανταϊού στο κρουαζιερόπλοιο MV Hondius εξελίσσεται σε διεθνή επιδημιολογική υπόθεση, καθώς τα επιβεβαιωμένα κρούσματα δεν περιορίζονται πλέον στους επιβάτες του πλοίου. Με την ιχνηλάτηση να επεκτείνεται σε τρεις ηπείρους, οι ειδικοί εξετάζουν πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο μετάδοσης του ιού από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Ο Κρεγκ Ντάλτον, καθηγητής στην Ιατρική Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Νιούκαστλ, διαθέτει εμπειρία από τη διαχείριση επιδημίας χανταϊού στο παρελθόν. Το 1993, ο Ντάλτον υπηρετούσε ως νεαρός αξιωματικός στο πρόγραμμα Επιδημικών Πληροφοριών των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων. Εκείνη την περίοδο στάλθηκε στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες για να συμβάλει στη διερεύνηση μιας ανησυχητικής επιδημίας που επηρέαζε κυρίως τους Ναβάχο, το μεγαλύτερο έθνος ιθαγενών Αμερικανών, με σχεδόν 400.000 πληθυσμό.
Νέοι άνθρωποι ηλικίας 20 έως 30 ετών αρρώσταιναν ξαφνικά. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν πυρετός και βήχας, όμως η κατάστασή τους επιδεινωνόταν ραγδαία, οδηγώντας σε σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια λόγω συσσώρευσης υγρού στους πνεύμονες. Ορισμένοι φαίνονταν καλά το βράδυ, αλλά έχαναν τη ζωή τους μέσα σε λίγες μόνο ώρες. Η ερευνητική ομάδα ήταν ανήσυχη, καθώς δεν είχε αναγνωρίσει ακόμη το παθογόνο ή τον τρόπο μετάδοσής του.
Μία από τις πρώτες καταγεγραμμένες περιπτώσεις αφορούσε έναν γνωστό δρομέα, γεγονός που οδήγησε τους ερευνητές να εξετάσουν το ενδεχόμενο η μόλυνση να προκλήθηκε από εισπνοή σωματιδίων αφρικανικής σκόνης. Παράλληλα, διερευνήθηκαν και άλλα πιθανά σενάρια, όπως διαρροή από απομονωμένο στρατιωτικό εργαστήριο ή ακόμη και η πανώλη, που ήταν ενδημική στην περιοχή.
Μετά από εργαστηριακές εξετάσεις, το αίτιο εντοπίστηκε ως ένας νέος χανταϊός, που αργότερα ονομάστηκε Sin Nombre virus. Ο ιός προσέβαλε τα μικρά αγγεία των πνευμόνων και συνδεόταν με έκθεση σε ούρα, κόπρανα και σάλιο μολυσμένων ποντικών του είδους Peromyscus. Οι πληθυσμοί των ποντικών αυτών είχαν αυξηθεί έντονα και εισέρχονταν σε σπίτια και χώρους εργασίας.
Ένα σημαντικό εύρημα ήταν ότι, όπως οι περισσότεροι χανταϊοί, ο Sin Nombre δεν φαινόταν να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Τα κρούσματα σε οικογένειες, εξηγούνταν από το γεγονός ότι όλοι εκτίθενταν σε τρωκτικά ή ζούσαν σε μολυσμένο περιβάλλον. Αυτός είναι και ο λόγος που αργότερα προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι το στέλεχος των Άνδεων του χανταϊού στη Νότια Αμερική αποδείχθηκε ότι μπορεί να μεταδοθεί και από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Το πρώτο βήμα σε κάθε επιδημία είναι η επιβεβαίωση της διάγνωσης. Πρέπει να ξεκαθαριστεί αν όλα τα σοβαρά αναπνευστικά περιστατικά οφείλονται σε χανταϊό ή αν συνυπάρχουν άλλες λοιμώξεις, όπως γρίπη ή ο COVID. Στη συνέχεια, οι επιδημιολόγοι καταρτίζουν ένα χρονολόγιο, καθώς η εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων αποτελεί το αρχικό στοιχείο για τον εντοπισμό της πιθανής έκθεσης.
Το σύνδρομο πνευμονικής προσβολής που μπορεί να προκαλέσει ο χανταϊός εμφανίζεται συνήθως 2–4 εβδομάδες μετά την έκθεση στον ιό, αν και μπορεί να εκδηλωθεί από 1 έως και 8 εβδομάδες. Αυτό κάνει λιγότερο πιθανή τη μόλυνση πάνω στο πλοίο, δεδομένου ότι το πρώτο κρούσμα εκδήλωσε συμπτώματα μόλις πέντε ημέρες μετά την αναχώρηση, δηλαδή νωρίτερα από όσο θα αναμενόταν με βάση την περίοδο επώασης. Πιο πιθανό είναι να μολύνθηκε πριν την επιβίβαση στην Αργεντινή.
Στα επόμενα κρούσματα η εικόνα είναι πιο ασαφής, καθώς τα άτομα αυτά ενδέχεται να εκτέθηκαν στον ιό πριν τον απόπλου, σε δραστηριότητες στην ξηρά, είτε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Ωστόσο, το χρονικό μοτίβο υποδηλώνει και ένα ακόμη ενδεχόμενο: τη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο στο πλοίο.
Το δεύτερο κρούσμα ήταν στενή επαφή του πρώτου. Υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις: είτε εκτέθηκαν και οι δύο στην ίδια πηγή (π.χ. μολυσμένα τρωκτικά), είτε το δεύτερο μολύνθηκε από το πρώτο.
Το τρίτο κρούσμα δεν ανήκει στην ίδια στενή οικογενειακή ομάδα. Εφόσον επιβεβαιωθεί ότι υπήρξε κοινή δραστηριότητα στην Αργεντινή, τότε η πιθανότερη εξήγηση παραμένει η κοινή έκθεση. Αν όμως δεν προκύψει κάτι τέτοιο, ενισχύεται η πιθανότητα μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτό, ωστόσο, δεν αποδεικνύει μετάδοση- απλώς την καθιστά ισχυρή υπόθεση προς διερεύνηση. Εάν η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο δεν αποτελεί την εξήγηση, οι ερευνητές θα πρέπει να εξετάσουν μια λιγότερο σαφή αλυσίδα γεγονότων.
Το χρονικό διάστημα ανάμεσα στην εμφάνιση της νόσου στο πρώτο κρούσμα και στα επόμενα περιστατικά είναι επίσης κρίσιμο. Σε περίπτωση μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο, η σοβαρή λοίμωξη από χανταϊό συνδέεται πιθανώς με αυξημένη μολυσματικότητα. Έτσι, θα περιμέναμε την εμφάνιση συμπτωμάτων περίπου δύο έως τρεις εβδομάδες μετά από στενή επαφή με μολυσμένο άτομο, κάτι που φαίνεται να συμβαδίζει με τα δεδομένα του κρουαζιερόπλοιου.
Η αντιμετώπιση πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τα δύο σενάρια: την κοινή περιβαλλοντική πηγή και την πιθανή περιορισμένη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε αυτό το πλαίσιο, απαιτείται λεπτομερής διερεύνηση στοιχείων όπως τα ταξίδια, η επαφή με ζώα, η παρουσία τρωκτικών, οι δραστηριότητες καθαρισμού και η στενή επαφή με ασθενείς.
Απαιτείται επίσης εργαστηριακή επιβεβαίωση πολλαπλών κρουσμάτων και γενετική ανάλυση του ιού για τον εντοπισμό πιθανών μεταλλάξεων. Η γενετική ανάλυση μπορεί να διαπιστώσει εάν ο ιός φέρει την ίδια μετάλλαξη που επέτρεψε τη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο σε προηγούμενες επιδημίες (οι οποίες ελέγχθηκαν εύκολα με βασικά μέτρα απομόνωσης και ελέγχου της μόλυνσης). Εάν εντοπιζόταν μια νέα μετάλλαξη, αυτό θα δημιουργούσε ανησυχίες για αυξημένους κινδύνους μετάδοσης.
Οι περισσότεροι χανταϊοί δεν μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Επιπλέον, το στέλεχος των Άνδεων είναι σπάνιο και συνήθως απαιτεί στενή επαφή. Ο ΠΟΥ εκτιμά ότι ο κίνδυνος για τον γενικό πληθυσμό είναι χαμηλός και ο ιός δεν συμπεριφέρεται όπως η γρίπη ή ο COVID-19.
Για τους ερευνητές όμως, τέτοια ξεσπάσματα απαιτούν συστηματική επιδημιολογική διερεύνηση: επιβεβαίωση διάγνωσης, χρονική χαρτογράφηση, έλεγχο υποθέσεων και σύγκριση δεδομένων για να αποκαλυφθεί το πραγματικό μοτίβο μετάδοσης του ιού.
Πηγή: The Conversation
This website uses cookies.