Τη στήριξή της προς το Γενικό Νοσοκομείο Καλαμάτας επιβεβαιώνει η ΚΑΡΕΛΙΑ Α.Ε., μέσω δωρεάς ύψους 250.000 ευρώ για την προμήθεια σύγχρονου ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού.
Την θέση του Διοικητή του Νοσοκομείου Καλαμάτας έχει αναλάβει καθηγητής Φυσικής Αγωγής και σύζυγος γνωστής για την συμμετοχή της σε συλλογικούς κύκλους, οι οποίοι συχνά φαίνεται να λειτουργούν ως προθάλαμος κοινωνικής και πολιτικής επιρροής.
Η συζήτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν συνδέεται με δράσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης στον χώρο της υγείας, όπως οι δωρεές σε νοσοκομεία και υγειονομικούς φορείς.
Φιλανθρωπία ή εξιλέωση; Το οξύμωρο της κοινωνικής ευθύνης
Όταν ένας παραγωγός προϊόντων που συνδέονται τεκμηριωμένα με αυξημένο καρδιακό ρυθμό, αρτηριακή πίεση, καρδιαγγειακές και αναπνευστικές επιπτώσεις, καθώς και με ερωτήματα καρκινογένεσης, προχωρά σε δωρεές ιατρικού εξοπλισμού, γεννάται εύλογα ένα αμήχανο ερώτημα: πρόκειται για κοινωνική ευθύνη ή για μια προσπάθεια συνειδησιακής εξιλέωσης;
Το ερώτημα, επομένως, δεν αφορά μόνο την επιχειρηματική στρατηγική, αλλά και τη συμβολική μετάβαση από το παραδοσιακό προϊόν που ταυτίστηκε ιστορικά με μια άλλη εποχή, σε ένα μοντέλο που να συνομιλεί πιο άμεσα με τις σύγχρονες κοινωνικές και υγειονομικές ευαισθησίες.
Η θεραπευτική αντιμετώπιση των συνεπειών αυτών δεν είναι ούτε απλή ούτε ανέξοδη. Αντιθέτως, επιβαρύνει διαρκώς το δημόσιο σύστημα υγείας, τους επαγγελματίες του και τελικά την ίδια την κοινωνία. Υπό αυτό το πρίσμα, η φιλανθρωπία προς τα νοσοκομεία μοιάζει λιγότερο με πρόληψη και περισσότερο με διαχείριση των συνεπειών που το ίδιο το προϊόν συμβάλλει στη δημιουργία τους.
Σημειώνεται ότι η ΚΑΡΕΛΙΑ Α.Ε. διαχρονικά ενισχύει φορείς της τοπικής κοινωνίας, με σταθερή παρουσία στον τομέα της υγείας, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ενδεικτικά, πρώτη επιλογή δωρεών της εταιρείας αποτελεί, όπως έχει καταγραφεί και στο παρελθόν, η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, την οποία έχει επίσης ενισχύσει με ποσό 250.000 ευρώ. Οι τελετουργίες και οι διαδικασίες τέλους δεν θεραπεύουν ασθένειες, ούτε αναιρούν στατιστικές και επιστημονικά δεδομένα.
Σε μια εποχή που η δημόσια συζήτηση στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς την πρόληψη και τον υγιεινό τρόπο ζωής, εύλογα τίθεται και ένα ευρύτερο ερώτημα: Μήπως έχει έρθει η στιγμή μεγάλες ιστορικές καπνοβιομηχανίες να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο τους από το να παράγουν λιγότερο επιβλαβή προϊόντα ;
Σε διεθνές επίπεδο, άλλες επιχειρήσεις του ίδιου κλάδου έχουν αναγκαστεί –υπό κοινωνική και κανονιστική πίεση– να επανεξετάσουν ριζικά το παραγωγικό τους μοντέλο. Όχι απλώς να «επιστρέψουν» κάτι στην κοινωνία, αλλά να αναμετρηθούν με τον ίδιο τον πυρήνα της δραστηριότητάς τους. Εκεί ακριβώς κρίνεται η ουσία της εταιρικής ευθύνης.
Διεθνώς, ανταγωνιστικοί όμιλοι του κλάδου έχουν ήδη επιχειρήσει τη μετάβαση σε εναλλακτικά προϊόντα μειωμένου κινδύνου ή σε εντελώς διαφορετικές, πιο «υγιεινές» κατευθύνσεις, επενδύοντας στην αλλαγή του παραγωγικού και κοινωνικού τους αποτυπώματος. Παράδειγμα ενδεχομένως αποτελεί το IQOS της Philip Morris International (PMI) που είναι μια σειρά συσκευών θέρμανσης καπνού που θερμαίνουν ειδικά σχεδιασμένες ράβδους καπνού αντί να τις καίνε, παράγοντας ατμό με νικοτίνη και μειώνοντας την παραγωγή επιβλαβών χημικών ουσιών σε σύγκριση με τα παραδοσιακά τσιγάρα, αν και περιέχει εθιστική νικοτίνη και δεν είναι ακίνδυνο, αποτελώντας μέρος της στρατηγικής της PMI για τη μετάβαση σε προϊόντα χωρίς καύση
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι δωρεές είναι καλοδεχούμενες. Είναι. Το ερώτημα είναι αν αρκούν. Και κυρίως, αν μπορούν να λειτουργούν ως ηθικό άλλοθι, όταν δεν συνοδεύονται από μια πραγματική, μετρήσιμη και δομική μετατόπιση σε έναν διαφορετικό, λιγότερο επιβαρυντικό παραγωγικό προσανατολισμό.
Διότι διαφορετικά, η κοινωνία δεν βλέπει πρόοδο, βλέπει έναν κύκλο. Πρώτα το πρόβλημα, μετά τη «θεραπεία», και στο τέλος την τελετουργική ανακούφιση του τέλους. Και αυτό, όσο γενναιόδωρο κι αν φαίνεται, παραμένει ένα βαθύ οξύμωρο.
