«Τα “ήρεμα νερά” υπάρχουν μόνο στη φαντασία του κ. Μητσοτάκη που θέλει να εμφανίζεται ως δήθεν εγγυητής της σταθερότητας. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ένας “ακίνητος Μητσοτάκης” δεν δείχνει έλεγχο των καταστάσεων, αλλά αδυναμία παρέμβασης», αναφέρει και τονίζει ότι η Τουρκία μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιχειρεί να αμφισβητήσει κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και να επιβάλλει τετελεσμένα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Ασκεί, επίσης, κριτική για τον τρόπο διαχείρισης στο θέμα με το ουκρανικό drone στη Λευκάδα τονίζοντας ότι «η Ελλάδα δεν πρέπει ποτέ να εμφανίζεται ως χώρα που απλώς ακολουθεί τις αποφάσεις άλλων. Πρέπει να είναι σύμμαχος αξιόπιστος, αλλά όχι δεδομένος».
Στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο, η ανάγκη πολιτικής αλλαγής συνδέεται με την αποκατάσταση της θεσμικής λειτουργίας, του κράτους δικαίου και της εμπιστοσύνης των πολιτών στη δημοκρατία. Όπως τονίζει ο Μ. Κατρίνης η δημοκρατική παράταξη καλείται να εκφράσει μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, με προοδευτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική υπευθυνότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, όπως τονίζει, είναι κρίσιμο να γίνει σαφές ότι άλλο είναι μια αριστερή συμπαράταξη που επιχειρεί να ανασυγκροτήσει έναν συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο (σ.σ. Τσίπρας) και άλλο η μεγάλη δημοκρατική παράταξη, που ιστορικά εξέφρασε ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Η δημοκρατική παράταξη δεν περιορίζεται σε κομματικά όρια, αλλά φιλοδοξεί να ενώσει τους πολίτες γύρω από το όραμα μιας ισχυρής, ανεξάρτητης, δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης Ελλάδας, με πρωταγωνιστικό ρόλο στα εθνικά ζητήματα και στην πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα.
1. Κύριε Κατρίνη, η Τουρκία προχωρά πλέον θεσμικά και νομοθετικά στην ενσωμάτωση της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» στη στρατηγική της. Εκτιμάτε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αντιληφθεί το μέγεθος και τη διάρκεια αυτής της αναθεωρητικής απειλής;
Η Τουρκία δεν κινείται αποσπασματικά. Ο αναθεωρητισμός της έχει συνέχεια και συνέπεια με στόχο την «κανονικοποίησή» του. Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι πια απλώς ένας χάρτης προπαγάνδας του Ερντογάν. Έχει μπει στο στρατιωτικό δόγμα της Τουρκίας, την εκπαίδευση, τον δημόσιο λόγο, την καθημερινή κουλτούρα των ανθρώπων της και τώρα επιχειρείται να αποκτήσει και θεσμική θωράκιση. Είναι μια κλιμακούμενη προετοιμασία για την επιβολή της αναθεωρητικής ατζέντας της, ενισχύοντας την ανιστόρητη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και αμφισβητώντας την ελληνικότητα 152 νησιών και βραχονησίδων στο Αιγαίο. Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικό ανησυχητικό το γεγονός πως η ελληνική κυβέρνηση … δεν ανησυχεί! Δεν έχει πάρει καμία διπλωματική πρωτοβουλία σε ευρωπαϊκό ή συμμαχικό επίπεδο, αλλά περιμένει…τις εξελίξεις. Ο Πρωθυπουργός εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την τουρκική πολιτική περισσότερο ως ευκαιρία για να πει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης και όχι ως την κύρια απειλή για την Ελλάδα. Τα «ήρεμα νερά» υπάρχουν μόνο στη φαντασία του κ. Μητσοτάκη που θέλει να εμφανίζεται ως δήθεν εγγυητής της σταθερότητας. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ένας «ακίνητος Μητσοτάκης» δεν δείχνει έλεγχο των καταστάσεων, αλλά αδυναμία παρέμβασης. Όταν, όμως, ο άλλος κινείται και εσύ κοιτάς με σταυρωμένα τα χέρια στο τέλος δεν έχεις ειρήνη, έχεις μετατόπιση συσχετισμών εις βάρος σου. Οι ευθύνες της ΝΔ είναι, πλέον, ιστορικές.
2. Και ποια θα έπρεπε να είναι η απάντηση της Αθήνας σε διπλωματικό και αμυντικό επίπεδο;
Η απάντηση της Αθήνας οφείλει να δείχνει εθνική σοβαρότητα. Στο αμυντικό πεδίο, απαιτείται διαρκής ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος, χωρίς υποχωρήσεις, όπως η αιφνιδιαστική απόσυρση κρίσιμων οπλικών συστημάτων από τα νησιά μας. Στο διπλωματικό πεδίο, η στρατηγική μας πρέπει να συνδέσει άρρηκτα την υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και ασφάλειας, την ιδιαίτερη σχέση ΕΕ-Τουρκίας και με τον πλήρη σεβασμό των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Καμία ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, καμία τελωνειακή αναβάθμιση για την Τουρκία, καμία συμμετοχή στην κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, αν δεν άρει το casus belli και δεν εγκαταλείψει τις αναθεωρητικές της πρακτικές. Απλά, λιτά και κατανοητά προς όλους. Επομένως, προληπτική διπλωματία, ανάδειξη του αναθεωρητισμού της Τουρκίας, αίτημα για επιβολή κυρώσεων από τους Ευρωπαίους εταίρους. Όχι όπως στο Τουρκολιβυκό μνημόνιο ή στο καλώδιο της Κάσου, όπου αυτοπεριοριστήκαμε στις διαμαρτυρίες…κατόπιν εορτής.
3. Ο Κ. Καραμανλής τόνισε ότι η πολιτική ήρεμων νερών κόστισε. Το συμμερίζεστε;
Ο πρώην Πρωθυπουργός δεν κάνει κάτι περισσότερο από το να επιβεβαιώνει την κριτική που ασκεί το ΠΑΣΟΚ, εδώ και πάρα πολύ καιρό. Η επικοινωνιακή διαχείριση των ελληνοτουρκικών και η στρατηγική του κατευνασμού δεν παράγουν ασφάλεια. Αντιθέτως, αποθρασύνουν την Άγκυρα. Δεν λέμε να επιδιώκει η Ελλάδα την ένταση. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το λέει αυτό. Λέμε, όμως, ότι η ειρήνη θέλει ισχύ, στρατηγική και καθαρές γραμμές. Όχι αυταπάτες. Όχι εφησυχασμό και κατευθυνόμενο κατευνασμό από πολιτικούς και «ειδικούς». Και φυσικά, όχι «διπλωματία» για εσωτερική κατανάλωση.
4. Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή, θεωρείτε ότι η χώρα διαθέτει σήμερα μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική απέναντι στις πολλαπλές προκλήσεις σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή ή λειτουργεί περισσότερο αποσπασματικά και επικοινωνιακά;
Η Ανατολική Μεσόγειος αλλάζει. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε διαρκή αποσταθεροποίηση. Η Τουρκία ενισχύει τον ρόλο της σε πολλά μέτωπα, λειτουργώντας εδώ και καιρό ως περιφερειακή δύναμη, με πολλαπλές διπλωματικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις. Η ενεργειακή ασφάλεια, οι θαλάσσιες ζώνες, οι υποδομές διασύνδεσης, οι μεταναστευτικές πιέσεις και οι περιφερειακές συμμαχίες συνδέονται μεταξύ τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα χρειάζεται εθνική πυξίδα. Χρειάζεται να ξέρει τι επιδιώκει, με ποιους συμμάχους θα πετύχει τους στόχους της, με ποια μέσα και με ποιο χρονοδιάγραμμα. Η κυβέρνηση, αντιθέτως, λειτουργεί με όρους επικοινωνιακής αντίδρασης. Πρώτα συμβαίνει κάτι και μετά αναζητείται αφήγημα. Ωστόσο δεν μπορεί να είναι, διαρκώς, προτεραιότητα το «ίματζ» του Πρωθυπουργού ή του Υπουργού Εθνικής Άμυνας και όχι η θωράκιση των εθνικών συμφερόντων. Αργά ή γρήγορα, το αδιέξοδο θα φανεί. Όταν η Αθήνα τρέχει πίσω από τις εξελίξεις ,αντί να τις προλαβαίνει, τότε είναι προφανές ότι κάτι δεν έχει πάει καθόλου καλά.
5. Η υπόθεση με το ουκρανικό drone και οι πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας μπορούν να επηρεάσουν τις σχέσεις Ελλάδας – Ουκρανίας; Υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί η εικόνα ότι η Ελλάδα είναι ετεροκαθοριζόμενη;
Η Ελλάδα από θέση αρχής, στήριξε την Ουκρανία. Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδέχεται την παραβίαση συνόρων, την αναθεώρηση διεθνών συνθηκών και την επιβολή τετελεσμένων διά της ισχύος, όπως έχει συμβεί με την κατεχόμενη-από τον Τουρκικό Αττίλα-Κύπρο. Αυτά αφορούν άμεσα και τα δικά μας εθνικά συμφέροντα. Άλλο, όμως, η στάση αρχής και άλλο η έλλειψη διαφάνειας στους χειρισμούς τόσο ευαίσθητων ζητημάτων. Η Ελλάδα δεν πρέπει ποτέ να εμφανίζεται ως χώρα που απλώς ακολουθεί τις αποφάσεις άλλων. Πρέπει να είναι σύμμαχος αξιόπιστος, αλλά όχι δεδομένος. Να συμμετέχει στις ευρωπαϊκές και συμμαχικές αποφάσεις, αλλά με σαφή εθνική φωνή. Η εικόνα της ετεροκαθοριζόμενης χώρας είναι εθνικά επικίνδυνη.
6. Τελικά είμαστε στο Ουκρανικό με τη σωστή πλευρά της ιστορίας;
Ναι, απέναντι στη ρωσική εισβολή η Ελλάδα είναι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Διότι δεν μπορεί μια χώρα όπως η Ελλάδα, που το διεθνές δίκαιο είναι το μοναδικό έρεισμα της εθνικής μας κυριαρχίας, να κάνει εκπτώσεις όταν αυτό παραβιάζεται. Αλλά το ερώτημα δεν εξαντλείται εκεί. Το να είσαι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας δεν σημαίνει να λειτουργείς χωρίς σχέδιο. Η σωστή πλευρά της ιστορίας απαιτεί και σωστούς χειρισμούς. Απαιτεί αρχές, αλλά και σοβαρότητα. Απαιτεί αλληλεγγύη, αλλά και εθνική στρατηγική.
7. Πιστεύετε ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης στο ουκρανικό ζήτημα είναι οι βέλτιστοι;
Η κυβέρνηση κινήθηκε πολλές φορές με προθυμία μεγαλύτερη από τη στρατηγική της σκέψη. Και αυτό είναι πρόβλημα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να εμφανίζεται ούτε ουδέτερη ούτε αμήχανη απέναντι στη ρωσική εισβολή. Αλλά δεν μπορεί και να λειτουργεί χωρίς συνολικό σχεδιασμό για την αμυντική της επάρκεια, τις ισορροπίες στην περιοχή και τη θεσμική ενημέρωση των πολιτικών δυνάμεων.
8. Η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ θεωρείται κρίσιμη για την ασφάλεια και την ενέργεια στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, μετά τις τελευταίες εξελίξεις στη Γάζα και τη διεθνή πίεση προς το Τελ Αβίβ, θεωρείτε ότι η Αθήνα πρέπει να επαναπροσδιορίσει ορισμένες πτυχές αυτής της σχέσης ή να παραμείνει σταθερά προσηλωμένη στη στρατηγική συμμαχία;
Η στρατηγική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ έχει κομβική σημασία για την ασφάλεια, την ενέργεια, την τεχνολογία και τη γεωπολιτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται επιπόλαια. Αλλά στρατηγική σχέση δεν σημαίνει άκριτη ταύτιση. Το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα απέναντι στην τρομοκρατία είναι αδιαπραγμάτευτο. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί λευκή επιταγή για την καταπάτηση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και τη δημιουργία μιας ανθρωπιστικής τραγωδίας στη Γάζα. Η Ελλάδα, ιστορικά, διέθετε τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο στον αραβικό κόσμο. Αυτόν τον ρόλο του “έντιμου διαμεσολαβητή” οφείλει να τον διατηρήσει και να διεκδικήσει ενεργό ρόλο στην εξεύρεση λύσης. Η προσήλωση σε μια συμμαχία δεν σημαίνει αφωνία. Αυτό κάνουν τα σοβαρά κράτη. Δεν διαρρηγνύουν κρίσιμες σχέσεις αλλά και δεν σιωπούν μπροστά σε ανθρωπιστικές τραγωδίες. Όπως πρόσφατα-στις 22 Μαϊου- όπου σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες όπως οι: Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Νορβηγία μαζί με τον Καναδά, την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία υπέγραψαν κοινή δήλωση καταδίκης της Ισραηλινής βίας στη Δυτική όχθη, αλλά η Ελλάδα ( και η Κύπρος!) «κρύφτηκαν» πίσω από την υπογραφή του εκπροσώπου της Ε.Ε. και δεν υπέγραψαν αυτόνομα, όπως τόσες σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες.
9. Στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό βλέπουμε ανακατατάξεις. Η επανάκαμψη του Αλέξη Τσίπρα, την εμφάνιση νέων κομμάτων και την πολιτική δυναμική που καταγράφεται γύρω από την κυρία Καρυστιανού. Πιστεύετε ότι διαμορφώνεται ένας νέος κύκλος πολιτικής αμφισβήτησης του παραδοσιακού κομματικού συστήματος; Και πώς απαντά το ΠΑΣΟΚ σε αυτό το κλίμα;
Η πολιτική αλλαγή που είναι το μεγάλο ζητούμενο για τους πολίτες δεν θα έρθει με πυροτεχνήματα. Η κοινωνία δεν ψάχνει απλώς ένα νέο όνομα και ένα νέο λογότυπο. Ψάχνει λύσεις για την ακρίβεια, το ιδιωτικό χρέος, τη στέγη, την υγεία, τους θεσμούς, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Εκεί θα κριθούν όλοι. Για την ώρα, είναι σαφές πως η κ. Καρυστιανού επιχειρεί να «ψαρέψει» σε θολά νερά εκμεταλλευόμενη την κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη στην τραγωδία των Τεμπών. ΄Όσο για τον κ. Τσίπρα με το όνομα, την αισθητική και τους συμβολισμούς που επέλεξε, οριοθέτησε καθαρά τον χώρο που θέλει να εκφράσει και είναι αυτός της παραδοσιακής αριστεράς. Είναι δικαίωμά του. Όμως, άλλο αριστερή συμπαράταξη και άλλο μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Ο κ. Τσίπρας προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια και τα θρύψαλα ενός χώρου που διαλύθηκε. Εμείς θέλουμε να ενώσουμε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες γύρω από μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ είναι η παράταξη που έκανε κοινωνική πλειοψηφία την αλλαγή. Που ένωσε κοινωνικές δυνάμεις, γενιές και ιδεολογικές αφετηρίες γύρω από το όραμα μιας πατρίδας ανεξάρτητης, δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης. Κι αυτή την ιστορική παρακαταθήκη δεν μπορεί να την καπηλευτεί κανένας, πολύ δε περισσότερο ο κ. Τσίπρας που θέλει να εκπροσωπεί τη συνέχεια ενός πολιτικού χώρου, ο οποίος (ως ενιαία αριστερά) σε συνεργασία με τη ΝΔ οδήγησε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο! Τα γεγονότα είναι γεγονότα και δεν χωρούν αναθεωρήσεις. Εμείς, δεν θα κάνουμε αντιπολίτευση στον κ. Τσίπρα. Αντίπαλός μας είναι η Νέα Δημοκρατία και το καθεστώς Μητσοτάκη. Αλλά δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μιλάει εξ ονόματος της δημοκρατικής παράταξης, την οποία οι προκάτοχοί του-αλλά και ο ίδιος σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για τη χώρα- έχουν πολεμήσει λυσσαλέα.
10. Την επόμενη μέρα τελικά το μόνο διακύβευμα είναι να φύγει ο Κ, Μητσοτάκης “με μία ψήφο”;
Το να φύγει ο κ. Μητσοτάκης είναι αναγκαία προϋπόθεση για να αλλάξει πορεία η χώρα. Αλλά δεν αρκεί από μόνο του. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αλλάξει ο ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου. Το ζητούμενο είναι να αλλάξει παράδειγμα διακυβέρνησης. Να τελειώσει το επιτελικό κράτος της αλαζονείας, της συγκάλυψης, των απευθείας αναθέσεων, των εξυπηρετήσεων και της θεσμικής υποβάθμισης. Και να υπάρξει μια κυβέρνηση με κοινωνικό σχέδιο, παραγωγική στρατηγική και σεβασμό στους θεσμούς. Άρα το δίλημμα δεν είναι «να φύγει ο Μητσοτάκης με μία ψήφο και βλέπουμε». Το δίλημμα είναι: Μητσοτάκης ή πολιτική αλλαγή με το ΠΑΣΟΚ πρωταγωνιστή.
11. Με δεδομένες τις ισορροπίες στον χώρος της κεντροαριστεράς είναι εφικτή μια νέα συμπαράταξη;
Εμείς λέμε πως είναι εφικτή μια ισχυρή κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία αλλαγής. Και το αποδεικνύουμε στην πράξη. Με ένα ΠΑΣΟΚ ευρύχωρο που απευθύνεται σε προοδευτικούς πολίτες, σε δημοκράτες, σε ανθρώπους της εργασίας, της παραγωγής, της αυτοδιοίκησης, της νέας γενιάς, της περιφέρειας. Γι’ αυτό και ανοίγουμε τις πόρτες στην κοινωνία, αλλά και σε όλα τα στελέχη που συμφωνούν με τις προτάσεις και την στρατηγική μας. Όποιος θέλει μια μεγάλη, σύγχρονη, δημοκρατική, προοδευτική παράταξη διακυβέρνησης, ξέρει ότι ο κορμός της είναι το ΠΑΣΟΚ. Δεν αναζητούμε ούτε χώρο, ούτε ταυτότητα. Έχουμε κοινωνική ρίζα, ιστορική διαδρομή και ολοκληρωμένη προγραμματική πρόταση για το μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ δεν ζητά ψήφο διαμαρτυρίας. Ζητά θετική εντολή αλλαγής. Πρωτιά του ΠΑΣΟΚ σημαίνει εντολή για σχηματισμό προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας, πάνω σε προγραμματικές συγκλίσεις, με θεσμική σοβαρότητα, με καθαρές πολιτικές γραμμές και σαφείς δεσμεύσεις. Ο δρόμος για την πολιτική αλλαγή περνάει μόνο μέσα από τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές.
12. Θα ήθελα και ένα σχόλιό σας για τα θεσμικά ζητήματα που εξακολουθούν να απασχολούν τη δημόσια ζωή — υποκλοπές, λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών, ποιότητα του κράτους δικαίου. Θεωρείτε ότι η εικόνα της χώρας έχει πληγεί στο εξωτερικό; Και ποια ήταν τα βασικά συμπεράσματα που αποκομίσατε από την τελευταία Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους σε ό,τι αφορά την ασφάλεια και τη θέση της Ελλάδας στη Συμμαχία;
Η εικόνα της χώρας έχει πληγεί. Και αυτό δεν το λέμε από αντιπολιτευτική διάθεση. Το αποδεικνύουν τα γεγονότα, οι διεθνείς αντιδράσεις, η συζήτηση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, η διαρκής σκιά που έχει πέσει πάνω από το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Εισαγγελία να θέτει για δεύτερη, μόλις, φορά στην ιστορία της Ε.Ε. ζήτημα πιθανής διακοπής ευρωπαϊκής χρηματοδότησης προς ένα κράτος-μέλος (την Ελλάδα). Και φυσικά, αναφέρομαι στην επιστολή της κ. Κοβέσι, που οι κυβερνώντες προσπαθούν απροκάλυπτα να απαξιώσουν. Οι υποκλοπές δεν ήταν μια «άτυχη στιγμή». Είναι το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης. Όταν παρακολουθείται αρχηγός κόμματος, όταν εργαλειοποιείται η ΕΥΠ, όταν αλλάζουν νόμοι για να εμποδιστεί η ενημέρωση των θυμάτων, όταν οι ανεξάρτητες αρχές αντιμετωπίζονται ως εμπόδιο και όχι ως εγγύηση δημοκρατίας, τότε μιλάμε για σοβαρή υποβάθμιση της θεσμικής λειτουργίας. Η δημοκρατία απαιτεί λογοδοσία. Όχι συγκάλυψη, όχι επικίνδυνα παιχνίδια με τους θεσμούς.
Από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους κρατώ δύο βασικά συμπεράσματα. Πρώτον, ότι η ασφάλεια στην Ευρώπη έχει εισέλθει σε μια νέα, πιο απαιτητική εποχή. Η ρωσική επιθετικότητα, οι υβριδικές απειλές, η κυβερνοασφάλεια, η ενεργειακή ασφάλεια και η αστάθεια στη νότια γειτονιά της Συμμαχίας δημιουργούν ένα περιβάλλον πολλαπλών κινδύνων. Δεύτερον, ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να έχει πιο ενεργό ρόλο. Είμαστε χώρα πρώτης γραμμής στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, με κρίσιμη γεωγραφική θέση, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και άμεση γνώση των προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Αλλά και με έναν γείτονα-«σύμμαχο» στο ΝΑΤΟ που προκαλεί διαρκώς με την αναθεωρητική του στρατηγική, ποντάροντας στην μη ενεργοποίηση του άρθρου 5, όταν και αν προκληθεί σύρραξη.
Για να αξιοποιήσει η χώρα αυτή τη θέση χρειάζεται αξιοπιστία. Και η αξιοπιστία δεν χτίζεται μόνο με φωτογραφίες. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Η θεσμική παρακμή στο εσωτερικό κοστίζει εθνικά στο εξωτερικό. Μια χώρα που μπαίνει στο “μικροσκόπιο” για το κράτος δικαίου, χάνει διπλωματικό βάρος και αξιοπιστία. Χρειάζεται πολιτική αλλαγή για να ξαναγίνει η χώρα αξιόπιστη και ισχυρή.
This website uses cookies.