Oι δρόμοι στον Νότιο Λίβανοέχουν ερημώσει ξανά, μετά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του ισραηλινού στρατού. Το συνεργείο του EΡΤNews με την Αλεξία Καλαϊτζή κινείται προς τα σύνορα Ισραήλ–Λιβάνου, με προορισμό το Μαρζαγιούν, ένα από τα χωριά που βρίσκονται στα όρια της «κίτρινης γραμμής». Εκεί, συναντά τον ιερέα Φίλιπ Χαμπίμπ αλ Όκλα, ο οποίος δεν έχει εγκαταλείψει την περιοχή ούτε στιγμή από την έναρξη του πολέμου.
«Είναι ιερή αυτή η γη για εμάς, δεν μπορούμε να τη δώσουμε σε κανένα. Θα μείνουμε εδώ. Αυτή είναι η γη μας, οι αναμνήσεις μας. Γιατί να φύγουμε; Εργαζόμαστε για την ειρήνη, αγωνιζόμαστε για την ειρήνη», δηλώνει στην απεσταλμένη του EΡΤnews στον Λίβανο.
Από την πλευρά του ο ιερέας, περιγράφει στην Αλεξία Καλαϊτζή την εικόνα που αντικρίζει από τα γειτονικά χωριά της γραμμής αντιπαράθεση μεταξύ Χεζμπολάχ και ισραηλινού στρατού: «Έχουμε δει από μακριά τι έχει συμβεί. Πολλά σπίτια και κτήρια έχουν καταστραφεί και οικογένειες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα χωριά και τα σπίτια τους, είτε εδώ στην πόλη μας είτε στα γειτονικά χωριά. Αυτό μας προκαλεί μεγάλο πόνο. Είναι τόσο σκληρό για έναν άνθρωπο να πρέπει να αφήσει το σπίτι του, το οικογενειακό του σπίτι, τις αναμνήσεις του, τα σχολεία του, τη δουλειά του. Αυτό οδηγεί σε μεγάλες κρίσεις».
Λίγο έξω από το Μαρζαγιούν, το τηλεοπτικό συνεργείο συναντά μία από τις οικογένειες που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Έχουν βρει προσωρινό καταφύγιο σε γειτονική κοινότητα, ενώ το σπίτι τους στο Ντεμπίν παραμένει απρόσιτο λόγω των συνεχών βομβαρδισμών.
«Βλέπω το σπίτι μου, αλλά δεν μπορώ να πάω», λέει η Μίλια, κάτοικος της περιοχής ενώ περιγράφοντας το συναίσθημα της αναγκαστικής απομάκρυνσης από το σπίτι της, εξηγεί:
«Είναι ένα πολύ δύσκολο συναίσθημα να το εξηγήσεις, γιατί χρειάζεσαι τα πάντα. Ήρθαμε εδώ με χειμωνιάτικα ρούχα. Τώρα θέλω καλοκαιρινά, θέλω φθινοπωρινά, θέλω τα πάντα. Όταν είσαι μακριά από το σπίτι σου, από την ψυχή σου, από το μέρος όπου μεγάλωσες τα παιδιά σου, είναι πολύ δύσκολο. Ακόμα κι αν μένεις σε ένα πολύ ωραίο σπίτι, θέλεις το δικό σου. Τίποτα δεν έχει σημασία για μένα εκτός από το σπίτι μου. Θέλω απλώς το σπίτι μου, να μείνω εκεί, τίποτα περισσότερο. Θέλω να επιστρέψω στο σπίτι μου. Εκεί νιώθω ασφάλεια. Δεν νιώθω ασφαλής με άλλους ανθρώπους, δεν θέλω να μένω με ξένους», τονίζει με δάκρυα στα μάτια.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του συνεργείου στο Μαρζαγιούν, οι βομβαρδισμοί ακούγονται ασταμάτητα. Η γυναίκα προσεύχεται να μπορέσει σύντομα να επιστρέψει στο σπίτι της.
Παρά τις δύσκολες συνθήκες, οι κάτοικοι της περιοχής δηλώνουν αποφασισμένοι να παραμείνουν στον Νότο, ανεξάρτητα από την εξέλιξη του πολέμου.
Αποστολή Ν. Λίβανος: Αλεξία Καλαϊτζή
This website uses cookies.