Ο Παύλος Γερουλάνος παρέθεσε τα δεδομένα, έκανε λόγο για ευκαιρία και αναφέρθηκε και σε μία πρόταση ενόψει της επικείμενης ελληνικής Προεδρίας:
Πιο συγκεκριμένα:
1. Το δεύτερο εξάμηνο του 2027 η Ελλάδα θα ασκήσει για έκτη φορά την Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε.
2. Δεν ξέρουμε με ποια Κυβέρνηση θα προεδρεύσει η Ελλάδα. Πριν την Προεδρία θα προηγηθούν εθνικές εκλογές.
3. Όποια και αν είναι η Κυβέρνηση, η Προεδρία μας θα κριθεί από το κατά πόσο η χώρα μας θα αφήσει το στίγμα της στην Ένωση.
Και «για να κριθεί θετικά το στίγμα μας», υπογράμμισε ο Παύλος Γερουλάνος, «θα πρέπει ο στόχος της Προεδρίας να υπηρετηθεί με συνέπεια και από την κυβέρνηση που θα την προετοιμάσει και από την κυβέρνηση που θα προεδρεύσει. Αυτό σημαίνει στοιχειώδη υπερκομματική συνεργασία».
«Η επόμενη ελληνική Προεδρία λοιπόν αποτελεί για όλους μας μια ακόμα μεγάλη ευκαιρία να αναδείξουμε τον ρόλο της Ελλάδας και να πιέσουμε για εμβάθυνση της Ένωσης, υπέρ των πολιτών», είπε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ και υπογράμμισε: «Για να μπορέσει η χώρα μας να ανταπεξέλθει σε αυτή την απαιτητική ατζέντα η Ελληνική Προεδρία θα πρέπει να σημάνει από τώρα την επανεκκίνηση της πολυεπίπεδης, ενεργητικής, εξωτερικής πολιτικής που είχε εκτοξεύσει το κύρος της χώρας τις προηγούμενες δεκαετίες και εγκατέλειψε η κυβέρνηση Μητσοτάκη».
Ο Παύλος Γερουλάνος κωδικοποίησε την επανεκκίνηση σε 3 βασικές αρχές:
1. Ελλάδα, γέφυρα συνεννόησης, γέφυρα δικαίου: «Η Ελλάδα ήταν, είναι και πρέπει να παραμείνει υπηρέτης του διεθνούς δικαίου. Αυτό είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα, η ταυτότητά μας. Δεν αρκεί όμως να την επιδεικνύουμε. Πρέπει να την προωθούμε με κάθε μας πράξη. Έχουμε την ιστορία, τον πολιτισμό, την εμπειρία και την αξιοπιστία να μιλάμε με τους πάντες. Ακόμα και με αυτούς που γνωρίζουν ότι είμαστε απέναντι. Διότι και μας θέλουνε και θέλουμε να είμαστε μέρος της λύσης. Έτσι μεγιστοποιήσαμε την αξία μας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο παρελθόν. Έτσι θα το κάνουμε και στο μέλλον. Λειτουργώντας ενεργά, ως ο έντιμος και ακούραστος διαμεσολαβητής και όχι απλά παρακολουθώντας τις εξελίξεις. Λειτουργώντας ως γέφυρα και όχι ως σύνορο της Ευρώπης με τον γύρω κόσμο».
2. Ελλάδα, με αδιάσπαστο εσωτερικό μέτωπο και εθνική συνεννόηση εξαρχής και στα βασικά: «Η επανεκκίνηση μίας πολυεπίπεδης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής προϋποθέτει αδιάσπαστο εσωτερικό μέτωπο. Το μάθημα από τις καλύτερες πρακτικές, αλλά και από τα λάθη του παρελθόντος, είναι σαφές: Στοιχειώδης πολιτική ενσυναίσθηση επιβάλλει πλέον να μην εμπλέκεται η εξωτερική πολιτική με εσωτερικές σκοπιμότητες. Η εθνική συνεννόηση είναι, πρωτίστως, δουλειά εκείνου που ηγείται της χώρας».
3. Ελλάδα, πρωταγωνίστρια στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι: «Όσοι έχουμε ζήσει τα ευρωπαϊκά όργανα, ξέρουμε ότι η ισχύς κάθε κράτους μέλους έχει δύο πηγές: μέγεθος και παρουσία. Μικρές και μεσαίες χώρες έχουν καταφέρει, στο παρελθόν, να διαδραματίσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ρόλο που υπερβαίνει κατά πολύ το όποιο μέγεθός τους. Το έχουμε κάνει και εμείς. Και πρέπει να το κάνουμε ξανά. Αλλά αυτή είναι δουλειά μυρμηγκιού. Υπήρξε εποχή που η Ελλάδα πρωταγωνιστούσε στην εξεύρεση λύσεων, ακόμα και σε κάθε προπαρασκευαστικό όργανο του Συμβουλίου της Ε.Ε. Εκεί πρέπει να ξαναγυρίσουμε».
Ολοκληρώνοντας ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ επανέφερε ξανά την πρότασή του, για αξιοποίηση της εμπειρίας των πρώην Πρωθυπουργών και Υπουργών Εξωτερικών της χώρας: «Ο πήχης είναι πολύ ψηλά και η ατζέντα είναι εξαιρετικά απαιτητική. Για αυτό, επαναφέρω την πρόταση μου για ένα συμβούλιο σοφών, όλων των πρώην Πρωθυπουργών και Υπουργών Εξωτερικών που χειρίστηκαν Προεδρίες και την προετοιμασία τους».
Και σημείωσε: «Στην απρόβλεπτη σύγχρονη διεθνή σκακιέρα, οι μόνες επιλογές που προσφέρονται σε ένα κράτος είναι ηγήσου, ακολούθα ή βγες από την μέση. Και εμείς λέμε, χωρίς καμία δόση μικρομεγαλισμού, αλλά επειδή έχουμε δει τι μπορεί να κάνει η χώρα μας με σχέδιο και σκληρή δουλειά: Τώρα είναι η ώρα η Ελλάδα να ηγηθεί, να πάρει θέση. Είναι η μόνη επιλογή που και μας ταιριάζει και μπορεί να μας δώσει προστιθέμενη αξία. Να ηγηθούμε, για μία Ευρώπη αρχών και αξιών. Εμβάθυνσης της συνεργασίας. Εμβάθυνσης της Δημοκρατίας. Εμβάθυνσης της ολοκλήρωσης. Αλλά, πρόκειται για δύσκολη επιλογή. Τη δυσκολότερη όλων. Επιλογή, όμως, που θα κάνει τη φωνή μας να ακουστεί. Φωνή δικαίου και σύνθεσης σε έναν κόσμο που μπορεί τώρα να βυθίζεται στον αναθεωρητισμό και τον παραλογισμό, αλλά γρήγορα θα αναζητήσει σταθερές».
