Τόνισε ότι η Χίος αποτελεί διαχρονικό σύμβολο της ελληνικής ναυτοσύνης και υπογράμμισε πως η Ελλάδα, ως παγκόσμια ναυτιλιακή δύναμη, χρειάζεται μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική για τη ναυτιλία, τα λιμάνια, την ακτοπλοΐα και τη νησιωτικότητα.
Βασικά σημεία της τοποθέτησής της:
- Εθνική στρατηγική για τα λιμάνια: Η Ελλάδα διαθέτει 835 λιμάνια, αλλά –όπως ανέφερε– δεν υπάρχει συνολικό σχέδιο ανάπτυξης λιμενικών υποδομών. Άσκησε κριτική στις αποσπασματικές ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών και υποστήριξε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό.
- Στήριξη της ακτοπλοΐας: Χαρακτήρισε την ακτοπλοΐα «καρδιά της κοινωνικής συνοχής», καθώς συνδέει τα νησιά με την ηπειρωτική χώρα και πρέπει να λειτουργεί όλο τον χρόνο.
- Ενίσχυση της ελληνικής σημαίας: Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει περίπου 5.800 πλοία και αποτελεί παγκόσμια ναυτιλιακή δύναμη, μόνο περίπου 600 φέρουν ελληνική σημαία. Πρότεινε ψηφιοποίηση του νηολογίου, μείωση γραφειοκρατίας και κίνητρα ώστε περισσότερα πλοία να επιστρέψουν στην ελληνική σημαία.
- Στήριξη του Έλληνα ναυτικού: Υπογράμμισε τη μεγάλη μείωση του αριθμού των Ελλήνων ναυτικών και τόνισε την ανάγκη να γίνει ξανά ελκυστικό το ναυτικό επάγγελμα.
- Σύνδεση ναυτιλίας με την ελληνική οικονομία: Επισήμανε ότι η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της ελληνικής ναυτιλίας δεν αποτυπώνεται ανάλογα στην εγχώρια οικονομία και πρότεινε μεγαλύτερη σύνδεση με τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, τη μεταποίηση και τις τοπικές επιχειρήσεις.
- Διεθνής παρουσία της Ελλάδας: Ζήτησε ισχυρότερη εκπροσώπηση στους διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΙΜΟ, με θεσμικά κριτήρια και στρατηγική υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων.
- Εθνική συμμαχία κράτους, εφοπλιστών και εργαζομένων: Υποστήριξε ότι το ζητούμενο δεν είναι η αντιπαράθεση, αλλά η συνεργασία ώστε να αυξηθεί η αξία που επιστρέφει η ναυτιλία στην ελληνική κοινωνία.
Κλείνοντας, παρομοίασε τη σύγχρονη ναυτιλία με τα «ξύλινα τείχη» του Θεμιστοκλή, υποστηρίζοντας ότι τα πλοία αποτελούν σήμερα εργαλείο εξωστρέφειας, τεχνολογίας και ανάπτυξης. Στόχος, όπως ανέφερε, είναι η Ελλάδα να παραμείνει πρωταγωνίστρια όχι μόνο σε αριθμό πλοίων, αλλά και στην οικονομική αξία που δημιουργεί η ναυτιλία προς όφελος των πολιτών και των νησιών.
Ολόκληρη η ομιλία της Άννας Διαμαντοπούλου
«Kαλησπέρα, καλώς ορίσαμε και σας ευχαριστούμε όλους πάρα πολύ για τη συμμετοχή, μια σχετικά δύσκολη μέρα.
Σεβάσμιε Πατέρα, αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες, φίλοι, κυρίες και κύριοι, θα έχετε δει ότι τις τελευταίες μέρες όλη η υφήλιος μιλάει για την «Οδύσσεια» του Νόλαν. Φαντάζομαι ότι το έχετε διαβάσει όλοι, έτσι; Στην «Οδύσσεια», που σήμερα γίνεται γνωστή στα πέρατα του κόσμου και για άλλο λόγο, ποιο είναι το βασικό συστατικό; Ο αέρας. Δεν μπορούσαν στην Αυλίδα να ξεκινήσουν τα πλοία γιατί δεν είχαν αέρα. Δεν μπορούσαν οι Έλληνες να φύγουν από την Τροία γιατί είχε αέρα. Ταλαιπωρήθηκε ο Οδυσσέας γιατί είχε αέρα. Εμείς, λοιπόν, ούτε θυσίες ούτε τίποτε, ξεκινάμε με τον αέρα και όλα είναι ευνοϊκά.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα θαλασσινή, και η Χίος είναι το νησί που από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα κυριαρχεί στις θάλασσες όλου του κόσμου. Από τα Καρδάμυλα, τη Λαγκάδα, τις Οινούσσες, το Βροντάδος, δεν ξέρω αν ξέχασα κάποιο, καπεταναίοι, μηχανικοί, ναύτες βρέθηκαν σε όλα τα λιμάνια του κόσμου.
Για τη Χίο, η ναυτοσύνη, η θάλασσα, δεν ήταν κάτι με το οποίο ζούσαν, ήταν κάτι που γι’ αυτό ζούσαν, από το οποίο ζούσαν, με αυτό ζούσαν. Δηλαδή, η θάλασσα και η Χίος, η ναυτοσύνη και η Χίος, είναι ένα και το αυτό μέσα στους αιώνες.
Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος χώρος από το να παρουσιάσει ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τις θέσεις μας για τη ναυτιλία, παρά από τη Χίο; Γι’ αυτό και το κάνουμε εδώ, στο νησί της Χίου. Και εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ, γιατί, ξέρετε, για να παρουσιαστεί μια πολιτική δεν είναι εύκολο πράγμα. Πολλοί άνθρωποι, δεκάδες άνθρωποι, δουλεύουν για πολύ καιρό, γιατί πρέπει να συγκεντρώσουν στοιχεία, να δουν το ευρωπαϊκό περιβάλλον, να δουν τι γίνεται στη χώρα.
Και εδώ δούλεψαν πολλοί άνθρωποι: Ο Σταύρος Μιχαηλίδης, ο Βουλευτής μας, ο υπεύθυνος για τη ναυτιλία, ο Θάνος Πάλλης, Γραμματέας του τομέα ναυτιλίας, και πολλά μέλη της ναυτιλίας, όπως η Μαρία Λεκάκου, πολλοί την ξέρετε, ο Γιάννης Πολυχρονάκος, Γραμματέας της Νησιωτικότητας, γιατί η συλλογικότητα είναι το πιο σημαντικό πράγμα.
Και να ξέρετε ότι οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ δεν είναι θέσεις που ανακοινώνουμε στο βρόντο. Είναι θέσεις που έχουν δουλευτεί από επιστήμονες και πολιτικούς, και από ανθρώπους της κοινωνίας και της δράσης. Όταν λέμε, λοιπόν, «ναυτιλία», οι θέσεις μας για τη ναυτιλία είναι η ποντοπόρος ναυτιλία, που είναι οι εφοπλιστές, αλλά και όλοι οι άνθρωποι του ναυτικού τομέα, είναι τα λιμάνια μας, οι υποδομές.
Σκεφτείτε ότι η χώρα μας έχει 835 λιμάνια. Το έχετε φανταστεί ποτέ αυτό; 835 λιμάνια. Και δεν έχουμε εθνική στρατηγική για τους λιμένες. Παρουσιάζουμε, λοιπόν, ένα συνολικό σχέδιο, όπως είχε παρουσιάσει ξανά το ΠΑΣΟΚ το 2012, για τη στρατηγική μας, για τις υποδομές μας, για τα λιμάνια. Γιατί δεν είναι στρατηγική να ιδιωτικοποιούμε το ένα λιμάνι μετά το άλλο, όπως γίνεται τώρα με το Ηράκλειο και με την Ηγουμενίτσα.
Το τρίτο βασικό στοιχείο είναι η ακτοπλοΐα. Ίσως είναι το πιο σημαντικό. Η ακτοπλοΐα είναι η καρδιά της κοινωνικής συνοχής στη χώρα. Χωρίς ακτοπλοΐα, νησιά και στεριά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Και αυτό είναι ανάγκη να γίνεται χειμώνα-καλοκαίρι.
Και εδώ έχουμε να παρουσιάσουμε μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Όταν μιλάμε, λοιπόν, για τις θέσεις μας και, η τελευταία αφορά τη νησιωτικότητα, γιατί οι πολιτικές για τη νησιωτικότητα είναι πολύ σημαντικές, δεν υπάρχουν ευρωπαϊκά λεφτά που ξαφνικά πέφτουν σε ένα νησί ή στα νησιά μας. Τα ευρωπαϊκά χρήματα μπορούν να χρησιμοποιούνται από τις κυβερνήσεις για νησιωτικούς σκοπούς. Και αυτό είχαμε κάνει στο παρελθόν.
Θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που το έβαλε στο Σύνταγμα. Το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που το έβαλε στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη. Και εμείς κάναμε, από εθνικά χρήματα, κάναμε ταμείο για το Πανεπιστήμιο, για τα νησιώτικα Πανεπιστήμια. Άρα δεν είναι θέμα τα ταμεία της Ευρώπης. Είναι τα χρήματα που παίρνουμε από την Ευρώπη, πώς δίνουμε προτεραιότητα στα νησιά. Και εδώ θα μιλήσει και ο αντίστοιχος τομέας μας.
Όταν λέμε τώρα «ναυτιλία», όταν μιλάμε για την ποντοπόρο ναυτιλία, ξέρουμε όλοι ότι είμαστε πρώτη δύναμη στον κόσμο. Πρώτοι στο LNG, πρώτοι στα τάνκερ. Έχουμε 5.800 πλοία. Από αυτά, 600 πλοία έχουν ελληνική σημαία. Άρα ο στόχος μας, και η πολιτική μας, πρέπει να είναι να φέρνουμε όσο περισσότερα πλοία στην ελληνική σημαία. Αυτό δεν γίνεται ούτε με λόγια ούτε με τη φιλοτιμία. Αυτό θέλει συγκεκριμένη πολιτική. Και ποια είναι η πολιτική;
Το πρώτο και βασικό είναι ότι πρέπει να θυμόμαστε ότι η σύγκριση με τις άλλες χώρες είναι σημαντική. Γιατί πρέπει ένα ελληνικό πλοίο να πάει στο Λουξεμβούργο και να πάρει σημαία, ή στη Μάλτα; Δεν λέω για τη Λιβερία, για τον Παναμά. Γιατί υπάρχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες που τα πλοία μας έχουν σημαία.
Χρειάζεται, λοιπόν, μια διαφορετική πολιτική από πλευράς του κράτους, που αφορά, τα ξέρουμε τα ζητήματα, είναι η ψηφιοποίηση του νηολογίου, είναι το να σταματήσει το σοβαρό πρόβλημα που έχουμε με τη γραφειοκρατία για το θέμα της σημαίας.
Είναι όλα αυτά τα πολύ σημαντικά ζητήματα που αφορούν την προσέλκυση της σημαίας, για την συμμετοχή των ίδιων των πλοιοκτητών σε μια στρατηγική, για να αλλάξει αυτό το ότι δεν έρχονται πλοία στην Ελλάδα.
Γίνεται αυτό; Μπορούμε να κάνουμε τέτοιες πολιτικές; Μπορούμε να έχουμε τέτοια αποτελέσματα; Θέλω να σας πω ότι το 2012, μέσα στη φοβερή κρίση που όλοι θυμάστε, εμείς καταφέραμε και περάσαμε την ιστορία του καμποτάζ, δηλαδή να έρχονται κρουαζιερόπλοια σε όλα τα λιμάνια μας, και κάναμε και το πλαίσιο για να μπορούν αυτά να έχουν ελληνική σημαία.
Από τότε δεν έγινε τίποτα. Δεν υπάρχει ούτε ένα κρουαζιερόπλοιο με ελληνική σημαία, και πάνε όλα και παίρνουν τη σημαία της Μάλτας. Άρα είναι πολύ ουσιαστικό το θέμα του πώς ένα κράτος λειτουργεί, σε κάθε εποχή, βέβαια, διαφορετικά.
Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι ο Έλληνας ναυτικός. Δεν υπάρχει «είναι οι εφοπλιστές, είναι τα πλοία μας». Αλλά χωρίς Έλληνες ναυτικούς δεν μπορούμε να μιλάμε για ελληνική ναυτιλία. Μιλούσα με έναν Χιώτη εφοπλιστή πρόσφατα, μεγάλος σε ηλικία, έχει αποσυρθεί, και μου έλεγε: «Όταν ξεκινήσαμε, είχαμε 150.000 ναυτικούς, και τώρα έχουμε 8.000».
Το πώς, λοιπόν, θα γίνει το επάγγελμα του ναυτικού ελκυστικό έχει να κάνει με τις πολιτικές μας, και γι’ αυτό θα αφιερώσουμε όλη τη δεύτερη ενότητα, και γι’ αυτό θα μιλήσει και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Το τρίτο στοιχείο είναι η αξία που δίνει η ναυτιλία στην Ελλάδα. Ωραία, είμαστε πρώτοι στον κόσμο στη ναυτιλία. Η αξία που δίνεται στην Ελλάδα είναι αντίστοιχη; Δηλαδή έχουμε τα οφέλη στην οικονομία μας που θα έπρεπε; Όχι, δεν έχουμε.
Και αυτό οφείλεται στο ότι θα πρέπει να συνδέσουμε τη ναυτιλία με τη βιομηχανία, τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, αλλά και τις επιμέρους βιοτεχνίες μας και τη μεταποίηση, που μπορούν να συμμετέχουν σε μέρος της κατασκευής των πλοίων. Εκεί χρειάζονται οι ευρωπαϊκοί πόροι, εκεί χρειάζεται ταμείο, ώστε να μπορούμε σε κάθε περιοχή της χώρας και σε κάθε νησί που έχει τόσο μεγάλη τεχνογνωσία να μπορούν να συμμετέχουν σε μέρος της κατασκευής.
Είναι το θέμα των επενδύσεων, είναι το θέμα των ιδιαίτερων επενδύσεων στις ναυτιλιακές εταιρείες. Σκεφτείτε ότι είμαστε πρώτη δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν είμαστε πρώτοι στις ναυτιλιακές υπηρεσίες. Δεν είναι εύκολο, αλλά μπορεί να είναι ένας συγκεκριμένος στόχος τον οποίο θα επιτύχουμε.
Το επόμενο θέμα είναι η ισχυρή διεθνής φωνή. Όπως ξέρουμε όλοι, η ναυτιλία είναι μια διεθνής ιστορία. Δεν μπορείς με εθνικούς κανόνες, ούτε καν με ευρωπαϊκούς κανόνες, να την ορίσεις. Είναι η πιο διεθνής οικονομική διαδικασία στον κόσμο.
Εδώ, λοιπόν, πρέπει η Ελλάδα στους διεθνείς φορείς και στον IMO, που είναι ο Διεθνής Οργανισμός για τη Ναυτιλία και στην Ευρώπη, να μη στέλνει ο κάθε υπουργός τον κολλητό του, αλλά να έχουμε θεσμούς και να έχουμε αξιολόγηση των ανθρώπων που εκπροσωπούν την Ελλάδα, ώστε οι θέσεις μας να είναι ρεαλιστικές και, ναι μεν, να εκπροσωπούν τις ευρωπαϊκές συμφωνίες, αλλά και τα εθνικά συμφέροντα. Γιατί το ευρωπαϊκό συμφέρον το καταλαβαίνει ο πολίτης όταν εκφράζει και το εθνικό συμφέρον.
Και το πέμπτο στοιχείο είναι μια εθνική συμμαχία. Πολλές φορές λέμε: «Ποιο είναι το δίλημμα; Τι δίνει η Ελλάδα στους εφοπλιστές, που είναι μια διεθνής δραστηριότητα και αυτή τη στιγμή είναι στη μεγαλύτερη ακμή τους, ή τι δίνουν οι εφοπλιστές στην Ελλάδα;» Νομίζω δεν είναι αυτό το δίλημμα.
Το δίλημμα είναι πώς συνεργαζόμαστε, πώς έχουμε μια εθνική συμμαχία, και ο εφοπλισμός και οι εργαζόμενοι και η πολιτεία, ώστε να πετύχουμε τι; Να πολλαπλασιάσουμε τις σημαίες που έρχονται στην ελληνική σημαία και, κυρίως, να αυξήσουμε την αξία των δισεκατομμυρίων του εφοπλισμού στην Ελλάδα.
Τελειώνω με το εξής: Επειδή άρχισα με την αρχαία Ελλάδα, μου τη θύμισε ο αέρας, θα τελειώσω πάλι με την αρχαία Ελλάδα. Όταν έρχονταν οι Πέρσες εναντίον της Αθήνας, υπήρχε ένας χρησμός στο Μαντείο των Δελφών που έλεγε ότι η Αθήνα θα σωθεί από τα ξύλινα τείχη. Όλοι οι σοφοί της Αθήνας μετέφρασαν τα ξύλινα τείχη ως «ξύλινα τείχη». Ο Θεμιστοκλής είπε ότι ήταν τα καράβια τα ξύλινα τείχη.
Και στη σημερινή εποχή, η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση είναι τα καράβια. Μόνο που τα καράβια τώρα είναι κάτι πολύ πιο πολύπλοκο. Είναι η εξωστρέφεια της χώρας. Είναι τις θάλασσες που φτάνουμε, όμως, με στρατηγική, με έρευνα, με τεχνολογία, με σχέδιο, ώστε η χώρα να είναι στο τέλος μιας πενταετίας με εγκεκριμένους στόχους, όχι μόνο πρώτη στη σημαία, αλλά να είναι και πρώτη στην αξία που μεταφέρεται και είναι προς όφελος των ανθρώπων, των νησιών, των ναυτικών όλης της χώρας».
