ΔΕΔ : Ανεξάρτητη Αρχή ή συγκαλυμμένος μηχανισμός αυθαιρεσίας ;

Σοβαρές καταγγελίες και έγγραφα φέρνουν στο φως πρακτικές , μιας μερίδας ατόμων  στη ΔΟΥ  που δεν παραπέμπουν σε ανεξάρτητη διοικητική λειτουργία, αλλά σε μηχανισμό αυθαιρεσίας. Παράνομες αυτοψίες, παράκαμψη θεσμοθετημένων ελεγκτών, παραβίαση ιδιωτικού χώρου πολλαπλές εκπρόθεσμες εντολές ελέγχου, έλεγχος σε παραγεγραμμένες χρήσεις, στοχοποίηση , επιβολή «παράτυπων εσόδων»,  και παράκαμψη κάθε θεσμικού φίλτρου συνθέτουν ένα μοτίβο όπου το παράνομο βαφτίζεται «ζήλος υπέρ του Δημοσίου» , για να μπορούν να ξεφεύγουν από τον έλεγχο και λογοδοσία;.

Εφόσον η Προϊσταμένη  της Δ.Ο.Υ Καλαμάτας και κάποια άτομα  (ελεγκτές)  λειτουργούν ως  ομάδα ,  και εφόσον λειτουργούν  με υπερβάσεις, ξεπερνώντας τα όρια νομιμότητας , δρουν με πρακτικές που παραπέμπουν σε “εξωθεσμικού τύπου διαχείριση εξουσίας”.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες ,εκδίδονται παράνομες εντολές αυτοψίας και χωρίς να τις εμφανίζουν ,  εισέρχονται παράνομα σε ιδιωτικό χώρο  γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε συναίνεση από τον ιδιοκτήτη.

Φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται τι σημαίνει παραβίαση ιδιωτικού χώρου ούτε την επικινδυνότητα τέτοιων πρακτικών. Η είσοδος σε ιδιωτικό ή επαγγελματικό χώρο χωρίς νόμιμη εντολή, χωρίς κοινοποίηση, χωρίς παρουσία εκπροσώπου και χωρίς αρμοδιότητα δεν είναι μια «υπηρεσιακή αβλεψία». Είναι πράξη που διαρρηγνύει τον πυρήνα της έννομης τάξης. Όταν δημόσιοι λειτουργοί εξοικειώνονται με τέτοιες παραβάσεις, καλλιεργείται μια κουλτούρα αυθαιρεσίας που μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις: σύγκρουση με πολίτες, απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ακόμη και αυτοδικία. Το κράτος δικαίου δεν αντέχει “ελέγχους” που θυμίζουν εισβολές. Γιατί όταν το Δημόσιο παραβιάζει όρια που το ίδιο έχει θεσπίσει, δεν ασκεί εξουσία — την απονομιμοποιεί.

Η αλληλουχία των καταγγελλόμενων παρανομιών φαίνεται ότι, κατά την αντίληψη των εμπλεκομένων, καλύπτεται από το άλλοθι ενός επίπλαστου «ζήλου υπέρ του Δημοσίου». Όμως ο ζήλος δεν νομιμοποιεί την παραβίαση ιδιωτικού χώρου, δεν εξαλείφει την αναρμοδιότητα, δεν θεραπεύει την παράκαμψη θεσμοθετημένων ελεγκτών και δεν μετατρέπει τις αυθαιρεσίες σε νόμιμες πράξεις. Όταν το παράνομο επαναλαμβάνεται, οργανώνεται και παρουσιάζεται ως υπηρεσιακή επιμέλεια, τότε δεν μιλάμε για υπερβάλλοντα ζήλο αλλά για συνειδητή κατάχρηση εξουσίας. Και το κράτος δικαίου δεν προβλέπει «καλόπιστες παρανομίες», ούτε ανέχεται αυθαιρεσίες που βαφτίζονται καθήκον.

Η Προϊσταμένη και  η ομάδα της φρόντισε να μάθει από την Περιφέρεια τι ανεξόφλητο απέμενε από ενισχύσεις και “χτύπησε” παρακάμπτοντας ορκωτούς ελεγκτές  που το ίδιο το Κράτος έχει ορίσει ως αποκλειστικά αρμόδιους για τον έλεγχο τέτοιου φυσικού και οικονομικού αντικειμένου.

Έτσι αναδύεται ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται και κανονικοποιείται: η ανεξάρτητη αυθαιρεσία που, εκ των υστέρων, δικαιολογείται ως “ζήλος υπέρ του Δημοσίου”. Το παράνομο παρουσιάζεται ως αποτελεσματικότητα. Η υπέρβαση αρμοδιότητας βαφτίζεται επιμέλεια. Η παραβίαση διαδικασιών εμφανίζεται ως γενναιότητα.

Υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη γραμμή ανάμεσα στον υπηρεσιακό ζήλο και την κατάχρηση εξουσίας.

Το πρόβλημα υπάρχει όταν η γραμμή αυτή όχι μόνο  παραβιάζεται αλλά εξαφανίζεται.

Η εικόνα που περιγράφεται δεν είναι αυτή μιας υπηρεσίας που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, αλλά ενός διοικητικού φέουδου, όπου οι έλεγχοι ενεργοποιούνται επιλεκτικά, οι διαδικασίες κάμπτονται , και οι θεσμικές εγγυήσεις μετατρέπονται σε τυπικό άλλοθι.