«Ελπίδα για τη μετάβαση από τη συντηρητική διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και την παρακμή, σε μια κυβέρνηση που θα φέρει την αναγκαία αλλαγή κατεύθυνσης. Μαζί με την κοινωνία. Όχι απλά στο όνομά της. Με γνήσια προοδευτικές θέσεις και πολιτικές. Στο χέρι μας είναι να κερδίσουμε αυτό το στοίχημα. Για να βρεθεί ξανά μια προοπτική υπερηφάνειας, δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας για την πατρίδα. Για να μπορει το ΠΑΣΟΚ να εγγυηθεί ξανά ότι κανείς δεν θα μείνει πίσω», συμπλήρωσε.
Οπως είπε, το ισχυρό πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο και οι τεράστιες ανισότητες, υπονομεύουν την κοινωνική εμπιστοσύνη και φέρνουν από το παράθυρο την Ακροδεξιά. Η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Μητσοτάκης κοστίζουν πολύ ακριβά στον τόπο. Επιχειρούν να δημιουργήσουν μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Μια κοινωνία σε μόνιμη ομηρεία, που βολεύεται με τα κουπόνια, τα vouchers, το μέτριο, τις έωλες υποσχέσεις, μιας δήθεν «κανονικότητας».
Όσο και αν προσπαθήσουν, όσο και αν μεγάλα συμφέροντα τους στηρίζουν, ο κύκλος της φθοράς τους, ξεκίνησε. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η κοινωνία εγκαταλείπει κάθε μέρα τον κ. Μητσοτάκη.
Ωστόσο, σημείωσε, «το κόμμα μας, το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, την ώρα που η φθορά της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ραγδαία, δεν καταφέρνει να πρωταγωνιστήσει. Γιατί άραγε Σύντροφοι; Γιατί σε κρίσιμες στιγμές δεν είχαμε ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα. Γιατί εμφανιστήκαμε ως εκκρεμές, επιχειρώντας να μη δυσαρεστήσουμε κανέναν. Ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης, το είπε προεκλογικά: “Η τρίτη θέση στις εκλογές θα είναι πολιτική ήττα.” Και συμφωνώ μαζί του.
Να το πούμε πολύ καθαρά:
Το ΠΑΣΟΚ δεν επιτρέπεται να βολεύεται, βλέποντας στις δημοσκοπήσεις το ποσοστό του να αυξάνεται 1 ή 2 μονάδες, όταν η Νέα Δημοκρατία χάνει 10 και ο ΣΥΡΙΖΑ 8 μονάδες, σε σχέση με τις τελευταίες εθνικές εκλογές. Δεν επιτρέπεται να βολεύεται όταν στο ερώτημα “Ποιος είναι καταλληλότερος για Πρωθυπουργός;”, κερδίζει με διαφορά ο ακατάλληλος κ. Μητσοτάκης. Δε μηδενίζω το έργο κανενός. Αλλά δεν πείσαμε σύντροφοι… Και «Οι ευκαιρίες δεν είναι άπειρες”, όπως μας προειδοποίησε ο Κώστας Σημίτης. Τώρα είναι η ώρα να σηκώσουμε ανάστημα. Για το νέο ξεκίνημα που χρειάζεται ο χώρος μας.
Ο κ. Δούκας τόνισε ότι «χρειάζονται νέες απαντήσεις, νέες τολμηρές πολιτικές. Τέρμα στις διαχειριστικές αντιλήψεις. Τέρμα στις τάχα τεχνοκρατικές προσεγγίσεις, στα ευχολόγια για μελλοντικούς παραδείσους ευημερίας. Τέρμα στους συμβιβασμούς και στους μέσους όρους. Τέρμα στον φόβο και στην υποταγή στους ισχυρούς. Δεν θα μας βάλουν στα καλούπια του κατεστημένου. Δεν είμαστε απλά καλύτεροι από τους άλλους. Είμαστε διαφορετικοί.»
Τώρα είναι η ώρα να ανοίξουμε όλοι μαζί έναν νέο, ενάρετο κύκλο υπέρβασης. Με το ΠΑΣΟΚ να σηκώνει ανάστημα. Με το ΠΑΣΟΚ να γίνεται και πάλι πλειοψηφικό στην κοινωνία, έτοιμο για να κυβερνήσει τον τόπο. Όχι για τις καρέκλες της εξουσίας αλλά για τον εκδημοκρατισμό της εξουσίας. Οραματίζομαι ένα Κίνημα που πάνω απ’ όλα ξαναβρίσκει την ψυχή του. Ένα κόμμα συμμετοχικό, θεσμικό, με όργανα που αποφασίζουν και όχι ένα κόμμα που διοικούν οι παρέες. Ένα ΠΑΣΟΚ που ακούει, μαθαίνει συνδιαλέγεται με την κοινωνία, ανοιχτό στην κοινωνία. Όχι ένα ΠΑΣΟΚ κλειστό, φοβικό, μακριά από τις νέες κοινωνικές δυνάμεις που αναπτύσσονται και που υπάρχει μόνο ως ανάμνηση του ένδοξου παρελθόντος.
Ένα ΠΑΣΟΚ, που θα γίνει και πάλι πόλος έλξης των καλύτερων μυαλών της νέας γενιάς. Με καθαρές θέσεις. Οραματίζομαι ένα ΠΑΣΟΚ μεγάλο, ανοιχτό, με ανθρώπους με νέες ιδέες και αντιλήψεις, και όχι ένα μικρομάγαζο μικροσυμφερόντων, με μισόλογα, παρωχημένες προτάσεις και αμήχανες στιγμές σιωπής μπροστά στα προβλήματα.
Για να χαράξουμε μαζί με τους πολίτες τον δρόμο για τη διακυβέρνηση της χώρας, με ένα νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης.
Θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ, που δημιουργεί κοινωνικά μέτωπα απέναντι στην αδικία και στην εκμετάλλευση.
Ένα ΠΑΣΟΚ που όπως μας δίδαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν πρέπει να ξεχνά ούτε μια στιγμή, έχει ως βασικό ιδεολογικό και πολιτικό αντίπαλο τη Δεξιά.
Πιστεύω σε ένα διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης, αυτό που εφαρμόζω στην Αθήνα. Χωρίς μεσσίες και σωτήρες. Ένα μοντέλο διακυβέρνησης που αποκεντρώνει, πιστεύει βαθιά στη συλλογική δουλειά και ευθύνη. Γεμίζει υπερηφάνια και εμπνέει αυτοπεποίθηση. Ένα μοντέλο που αποδεικνύει στην πράξη ότι από τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας, δεν περισσεύει απολύτως κανείς.
Και εγώ ξεκινάω κοιτώντας στα μάτια όλους τους συνυποψηφίους μου και τους λέω ότι δεν περισσεύει κανείς και την επόμενη μέρα πρέπει να είμαστε στην πρώτη γραμμή στρατιώτες».
