Στην Ελλάδα, οι αναγκαίες τροπολογίες δεν γίνονται ποτέ. Οι άδικες ρυθμίσεις παραμένουν άθικτες. Τα προφανή κενά του νόμου διαιωνίζονται. Οι πολίτες περιμένουν χρόνια.
Μέχρι να χρειαστεί να εξυπηρετηθεί κάποιος “δικός τους”. Τότε, μέσα σε δέκα λεπτά, γράφεται μια παράγραφος. Όχι νόμος. Παράγραφος. Εντάσσεται σε άσχετο νομοσχέδιο. Κατατίθεται τελευταία στιγμή.
Ψηφίζεται χωρίς ουσιαστική συζήτηση.
Και αλλάζει την έκβαση υποθέσεων, δικαστικών ή οικονομικών, που “δεν έπρεπε” να χαθούν.
Αυτή δεν είναι εξαίρεση. Είναι καθημερινή πρακτική. Αυτή είναι η δουλειά του πολιτικού κόσμου και της νομοθέτησης
Όταν η Βουλή λειτουργεί ως μηχανισμός εξυπηρέτησης επειγόντων συμφερόντων, Οι τροπολογίες που αφορούν λίγους γράφονται νύχτα, περνάνε αθόρυβα, εφαρμόζονται άμεσα.
Ο πολιτικός κόσμος έχει αποδείξει κάτι απλό όταν θέλει, μπορεί να νομοθετεί αστραπιαία.
Άρα δεν υπάρχει αδυναμία. Υπάρχει προτεραιότητα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι αλλάζουν οι νόμοι. Το πρόβλημα είναι ότι αλλάζουν επιλεκτικικά
Και πάντα με τον ίδιο τρόπο όχι ευθέως, αλλά πονηρά.
Όχι με ονοματεπώνυμο, αλλά με διατύπωση που “τυχαίνει” να γίνεται για κάποιον.
Έτσι καταργείται το δεδικασμένο χωρίς να λέγεται. Έτσι παρακάμπτεται η δικαιοσύνη χωρίς να φαίνεται.
Έτσι αλλοιώνεται η ισότητα χωρίς να καταργείται τυπικά. Και μετά ακούμε για “κράτος δικαίου”.
Οι τροπολογίες που αφορούν πολλούς “δεν είναι ώριμες”, “θα εξεταστούν” , “θα γίνει διαβούλευση”
Η προτεραιότητα δεν είναι η κοινωνία. Είναι οι λίγοι. Οι ισχυροί.
Δεν αρκεί η γενική αγανάκτηση. Πρέπει να καταγγελθούν μία προς μία όλες οι τροπολογίες που έγιναν σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.
Μια ζωή τροπολογία για μερικούς. Πρέπει να καταγγελθούν όλες. Όχι αφηρημένα. Όχι συλλογικά. Συγκεκριμένα.
Να αναδειχθούν ποιος τις εισηγήθηκε, σε ποιο νομοσχέδιο εντάχθηκαν, ποιον ωφέλησαν άμεσα ή έμμεσα, ποιες υποθέσεις “έσωσαν”, ποιες ζημίες προκάλεσαν στο Δημόσιο, στη δικαιοσύνη, στην ισότητα. Γιατί χωρίς ονοματισμό δεν υπάρχει λογοδοσία, δεν υπάρχει μνήμη, δεν υπάρχει κράτος δικαίου.
Οι τροπολογίες αυτές δεν είναι ουδέτερες. Είναι πολιτικές πράξεις με συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Και όσοι τις συνέταξαν, τις εισηγήθηκαν και τις ψήφισαν δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από τη συλλογική ευθύνη. Το δημόσιο συμφέρον δεν ζημιώνεται από “λάθη”. Ζημιώνεται από επιλογές και τότε δεν μιλάμε για παρεκτροπές. Μιλάμε για σύστημα.
