Στο επίκεντρο της προσπάθειας βρίσκονται οι πύραυλοι PAC-3 και PAC-2, οι οποίοι αποτελούν ένα από τα ελάχιστα διαθέσιμα συστήματα που μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τους βαλλιστικούς πυραύλους της Ρωσίας.
Η Ουκρανία ζητά εκατοντάδες αναχαιτιστές, όμως οι ευρωπαϊκές χώρες που διαθέτουν Patriot καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στην υποστήριξη του Κιέβου και στις δικές τους αμυντικές ανάγκες. Η Γερμανία, για παράδειγμα, έχει ήδη παραδώσει συστήματα και πυραύλους στην Ουκρανία, αλλά πλέον προειδοποιεί ότι τα δικά της αποθέματα έχουν φτάσει στα όριά τους.
«Πρέπει να διασφαλίσουμε και τη δική μας προστασία», δήλωσε Γερμανός ανώτατος αξιωματούχος του υπουργείου Άμυνας, αποτυπώνοντας το δίλημμα που αντιμετωπίζουν αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Η Ελλάδα στο στόχαστρο του Κιέβου
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η πίεση μεταφέρεται και προς τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Ισπανία, οι οποίες διαθέτουν Patriot αλλά έχουν μέχρι σήμερα παράσχει μικρότερη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία σε σχέση με τη Γερμανία και αρκετές χώρες της Βόρειας Ευρώπης.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Politico, η περίπτωση της Ελλάδας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω των δικών της επιχειρησιακών αναγκών. Η Αθήνα δεν έχει ανακοινώσει μεταφορά Patriot στην Ουκρανία, ενώ, σύμφωνα με ελληνικά δημοσιεύματα τον Ιούλιο, το Κίεβο φέρεται να ζήτησε από την Ελλάδα έως και 200 παλαιότερους αναχαιτιστές PAC-2.
Η Αθήνα έχει επιπλέον έναν διαφορετικό υπολογισμό σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες: η Ελλάδα θεωρεί παραδοσιακά την Τουρκία ως τη σημαντικότερη άμεση απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Ως αποτέλεσμα, η αποδέσμευση πυραύλων από τα ελληνικά αποθέματα θα πρέπει να εξεταστεί σε συνάρτηση με τις ανάγκες της ίδιας της ελληνικής αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας.
Η συζήτηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία καθώς οι χώρες που βρίσκονται γεωγραφικά πιο κοντά στη Ρωσία εμφανίζονται ολοένα και πιο απρόθυμες να μειώσουν τα δικά τους αποθέματα Patriot. Οι κυβερνήσεις τους θεωρούν ήδη τις διαθέσιμες αντιαεροπορικές δυνατότητες ανεπαρκείς για την πλήρη κάλυψη των εθνικών τους αναγκών.
Η «αλυσίδα» των Patriot
Η αναζήτηση πυραύλων έχει μετατραπεί σε μια δύσκολη ευρωπαϊκή άσκηση. Σε προηγούμενες προσπάθειες, η Ουκρανία και το ΝΑΤΟ έφτασαν στο σημείο να ζητούν από κάθε χώρα ακόμη και μικρές ποσότητες πυραύλων. Η Γερμανία προσφέρθηκε να ενισχύσει την προσπάθεια εφόσον οι υπόλοιπες χώρες συγκέντρωναν έναν συγκεκριμένο αριθμό αναχαιτιστών.
Το πρόβλημα είναι ότι οι ανάγκες έχουν αυξηθεί την ίδια στιγμή που τα αποθέματα μειώνονται.
Η εξάρτηση της Ουκρανίας από τους αμερικανικής κατασκευής Patriot περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Ο πρόεδρος Ντόναλντ είχε αφήσει να εννοηθεί ότι το Κίεβο θα μπορούσε μελλοντικά να παράγει Patriot κατόπιν αδειοδότησης, όμως στη συνέχεια υποβάθμισε αυτή την προοπτική, επικαλούμενος τη δυσκολία μεταφοράς μιας τόσο κρίσιμης τεχνολογίας.
Παράλληλα, η αμερικανική παραγωγή και τα διαθέσιμα αποθέματα δέχονται πίεση λόγω του πολέμου με το Ιράν.
Για την Ουκρανία, επομένως, το ζήτημα είναι άμεσο: μέχρι να αυξηθεί η παραγωγή και να αναπτυχθούν εγχώριες λύσεις, χρειάζεται να εξασφαλίσει αναχαιτιστές από τα ήδη υπάρχοντα ευρωπαϊκά και αμερικανικά αποθέματα.
«Κυριολεκτικά παλεύουμε για κάθε πύραυλο», δήλωσε ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Αντρίι Σιμπίχα, περιγράφοντας την πίεση που ασκεί το Κίεβο στους συμμάχους του.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, το δίλημμα είναι πλέον σαφές: από τη μία η πίεση για ενίσχυση της ουκρανικής άμυνας και από την άλλη η διατήρηση επαρκών αποθεμάτων Patriot για τις ίδιες τις ελληνικές αμυντικές ανάγκες.
