Σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί της καθημερινότητας εξαντλούν τις αντοχές μας και η πίεση για επιτυχία γίνεται αβάσταχτη, το σύγχρονο θέατρο οφείλει να επιστρέφει στα ουσιώδη. Το Εκτροφείο Τεράτων του Γιάννη Παπάζογλου, που φιλοξενείται στο θέατρο Αργώ, αποτελεί μια βαθιά ανθρωποκεντρική παράσταση που αρνείται τις εύκολες απαντήσεις. Μέσα από μια ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, τη μουσική πολυφωνία και μια έντονη σκηνική αλληλεπίδραση, το έργο φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με τα δικά του όρια, τις κοινωνικές δομές και την προσωπική του ευθύνη.
Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός της παράστασης Γιάννης Παπαδογιάννης, μας μιλάει για τη διπλή πρόκληση να ενσαρκώνει τέσσερις διαφορετικούς χαρακτήρες, την ουσιαστική καλλιτεχνική του συνύπαρξη με την Αθηνά Ασημάκη, αλλά και τη φιλοσοφία του γύρω από την έννοια του «τέρατος». Μια εξομολογητική συνέντευξη για τους συμβιβασμούς της ζωής, τη δύναμη του θεάτρου και την αθέατη πλευρά της ανθρώπινης φύσης.
Αρχικά, μίλησέ μου για τον ήρωα που υποδύεσαι στο Εκτροφείο Τεράτων. Ποιος είναι αυτός ο τύπος;
Ο ρόλος μου στο Εκτροφείο Τεράτων είναι ιδιαίτερος, γιατί δεν έχω να διαχειριστώ έναν και μόνο χαρακτήρα με την κλασική έννοια. Παίζω τέσσερις ρόλους. Εμφανίζομαι μέσα από διαφορετικές μορφές και πρόσωπα που σχετίζονται με την ηρωίδα της Αθηνάς, την Ξένια. Είμαι κατά κάποιον τρόπο ο κόσμος που την περιβάλλει, οι άνθρωποι που την έχουν σημαδέψει, αλλά και οι διαφορετικές όψεις μιας πραγματικότητας που την καταδιώκει.
Αυτό που με ενδιέφερε πολύ ήταν να μην αντιμετωπίσω αυτούς τους χαρακτήρες ως απλές «φιγούρες» της ιστορίας. Ο καθένας κουβαλάει κάτι. Έχει μια σχέση με την εξουσία, το σύστημα, την ενοχή, την επιβίωση και τη βία. Και τελικά νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία του έργου – οι ρόλοι του θύτη και του θύματος δεν είναι πάντα ξεκάθαροι. Οι άνθρωποι αλλάζουν θέση ανάλογα με τις συνθήκες και τις επιλογές τους.
Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στο κείμενο του Γιάννη Παπάζογλου κι αποφάσισες να το σκηνοθετήσεις;
Από την πρώτη ανάγνωση με τράβηξε το γεγονός ότι πρόκειται για ένα έργο πολύ σύγχρονο, χωρίς όμως να είναι «επικαιρικό» με την επιφανειακή έννοια. Μιλάει για πράγματα που ζούμε σήμερα -την εργασιακή πίεση, την οικονομική και κοινωνική κρίση, την ανάγκη για επιτυχία, την αποξένωση, την αλλοτρίωση- αλλά ταυτόχρονα πηγαίνει πολύ βαθύτερα στον ίδιο τον άνθρωπο.
Το έργο ακολουθεί μια γυναίκα που έχει ανέβει επαγγελματικά, αλλά κάποια στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπη με το τίμημα των επιλογών της. Η κρίση είναι ταυτόχρονα οικονομική, κοινωνική αλλά και υπαρξιακή.
Αυτό ήταν που με κέρδισε. Δεν ήθελα να κάνω απλώς μια παράσταση που θα μιλήσει για την κοινωνία. Ήθελα να κάνω μια παράσταση που θα αναγκάσει τον θεατή να κοιτάξει και τον εαυτό του. Να ταυτιστεί με τους ήρωες επί σκηνής, να κάνει μια ενδοσκόπηση και να μη φύγει με απαντήσεις, αλλά με ερωτήσεις για τον ίδιο που μπορεί ακόμα να οδηγήσουν και σε αναθεώρηση της δικής του ζωής.
Επίσης, με γοήτευσε πάρα πολύ ο τρόπος γραφής του Γιάννη, από τη μία απλός και καθημερινός, αλλά σε σημεία εμπνευσμένα ποιητικός.
Έχεις κάνει και τη μουσική επιμέλεια έτσι δεν είναι;
Ναι ναι. Η μουσική στις δικές μου παραστάσεις είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης. Συμπληρώνει τα τεκτενόμενα της σκηνής και μαζί με τον φωτισμό συνθέτουν το ερέθισμα που προκαλεί τα συναισθήματα και διεγείρει τον εγκέφαλο του θεατή. Τα πρωτότυπα κομμάτια του Πάνου Δορμπαράκη αποδίδουν μοναδικά την αίσθηση του οράματός μου.
Η συνεργασία σου με την Αθηνά Ασημάκη, τόσο επί σκηνής όσο και στο δημιουργικό κομμάτι, πώς είναι;
Είναι μια συνεργασία πολύ όμορφη και ουσιαστική. Με την Αθηνά συνεργαζόμαστε από τους Αρουραίους. Από τότε εκτίμησα το ταλέντο, την αντίληψη και την καλλιτεχνική της ματιά.
Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι υπάρχει εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Πέραν από τις εξαιρετικές ερμηνευτικές της ικανότητες, είναι και συνεπέστατη (κάτι που εκτιμώ πολύ στους συνεργάτες μου) και μπορώ να βασιστώ πάνω της σε κάθε της ιδιότητα. Όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται μόνοι τους επί σκηνής για 75 λεπτά, η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια είναι απαραίτητες.
Ποιο μήνυμα ή το συναίσθημα πιστεύεις ότι θα πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Δε θα ήθελα να πω στον θεατή ποιο ακριβώς μήνυμα πρέπει να πάρει. Νομίζω ότι θα ήταν αντίθετο με τη φύση του έργου. Θα ήθελα περισσότερο να φύγει με ένα ερώτημα. Να αναρωτηθεί ποια είναι τα δικά του όρια. Πόσο εύκολα μπορεί ένας άνθρωπος να συμβιβαστεί; Πότε γίνεται θύτης χωρίς να το αντιλαμβάνεται; Και τελικά ποιά είναι η σχέση ανάμεσα στην προσωπική μας ευθύνη και στο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε;
Το έργο μιλά για μια κοινωνία που δημιουργεί συνθήκες αποξένωσης και αλληλοεξόντωσης. Και ίσως το πιο τρομακτικό είναι ότι τα τέρατα δεν έρχονται από κάπου αλλού. Τα δημιουργούμε εμείς.
Υπάρχει μία ατάκα που έχεις ξεχωρίσει από το έργο; Αν ναι, ποια είναι αυτή;
Πραγματικά δυσκολεύομαι να επιλέξω μία. Έχω τουλάχιστον τέσσερις στο μυαλό μου έτσι τώρα που με ρωτάς. Νομίζω όμως ότι αυτή που μου έχει μείνει περισσότερο και συνοψίζει τη θέση της «Ξένιας» αρκετά, είναι αυτή που της λέει ένας από τους ρόλους μου: «Εσύ είσαι αδύναμος κρίκος, απλό γρανάζι του μηχανισμού. Άμα χαλάσει, εύκολα το αντικαθιστούν…».
Τελικά το Εκτροφείο Τεράτων τι είναι; Ίσως κάτι διαφορετικό για τον καθένα;
Ακριβώς! Για έναν άνθρωπο μπορεί να είναι η δουλειά του. Για κάποιον άλλον η κοινωνία. Για κάποιον μια οικογένεια, μια σχέση, μια φιλοδοξία ή ένας φόβος. Μπορεί να είναι ακόμη και ο ίδιος του ο εαυτός.
Το «εκτροφείο» είναι ο χώρος μέσα στον οποίο δημιουργούνται τα τέρατα. Και το έργο αφήνει ανοιχτό το ερώτημα ποιος είναι «τέρας» και ποιος είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία του.
Αυτό που μου αρέσει εμένα είναι ότι η παράσταση δε λέει στον θεατή «αυτό είναι το τέρας», τον αφήνει να το ανακαλύψει μόνος του.
Πώς είναι που φιλοξενηθήκατε σε νέα θεατρική στέγη στο θέατρο Αργώ; Αλλάζουν τα δεδομένα σε μια παράσταση;
Φυσικά αλλάζουν. Κάθε θέατρο έχει τη δική του αρχιτεκτονική, τη δική του ενέργεια και τη δική του σχέση με τον θεατή. Όταν μεταφέρεις μια παράσταση από έναν χώρο σε έναν άλλον, ξανασυναντάς το έργο.
Και φυσικά υπάρχει η χαρά ότι ένα έργο που παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη έλαβε τόση αποδοχή κι αγάπη από το κοινό. Αυτό μας ωθεί να συνεχίζουμε για δεύτερη χρονιά.
Το θέατρο Αργώ είναι ένας πολύ όμορφος, ζεστός και αγαπητός για το κοινό χώρος. Δεν μπορώ όμως εδώ να παραλείψω και την εξαιρετική συνεργασία που έχουμε με την κα Αιμιλία Υψηλάντη, την Άρτεμη και όλους τους ανθρώπους του θεάτρου.
Υπάρχει κάποιος μεγάλος ρόλος που θα ήθελες να υποδυθείς, ή κάποιο διάσημο έργο που θα ήθελες να σκηνοθετήσεις;
Ναι, υπάρχει. Και όποιος με ξέρει το γνωρίζει. Δε μου έχει δοθεί η ευκαιρία μέχρι στιγμής, αλλά πολύ θα ήθελα να ενσαρκώσω τον Βασιλιά Ληρ στο ομώνυμο έργο. Μου αρέσουν αυτοί οι πολύπλευροι, περίπλοκοι, πολυεπίπεδοι και με βάθος ψυχής ρόλοι που μέσα από αυτούς το κοινό λαμβάνει ουσιαστικά μηνύματα και έντονα συναισθήματα.
Όσο για τη σκηνοθεσία, θα ήθελα να συνεχίσω να αναμετριέμαι με κείμενα που έχουν κάτι πραγματικό να πουν. Άλλωστε για μένα ο πραγματικός πρωταγωνιστής κάθε έργου που κάνω δε βρίσκεται επί σκηνής, αλλά είναι το συναίσθημα του κοινού.
Η πορεία μέχρι σήμερα στην υποκριτική και στο θέατρο γενικότερα, τι γεύση σου έχει αφήσει;
Ό,τι αντιξοότητες κι αν υπάρχουν, ό,τι δυσκολίες και αν παρεμβληθούν, η αγάπη μου και το πάθος μου για το θέατρο πάντα τις υπερνικούν. Ναι, υπάρχουν στιγμές που σε στενοχωρούν, αλλά το χειροκρότημα στο τέλος και (ακόμα περισσότερο) η συζήτηση με τους θεατές μετά την παράσταση -όταν μου λένε πόσο τους άγγιξε ή πόσο τους προβλημάτισε η παράσταση- με κάνουν να τις αφήνω πίσω.
Η σχέση σου με την τηλεόραση και τη μυθοπλασία ποια είναι; Θα σε δούμε κάπου;
Την αγαπώ την τηλεόραση και θεωρώ ότι γίνονται όλο και καλύτερες και πιο ποιοτικές παραγωγές τα τελευταία χρόνια. Δεν είμαι αντίθετος, ίσα ίσα. Δε θα ήθελα όμως να κάνω τηλεόραση απλώς για να κάνω τηλεόραση. Με ενδιαφέρει να συναντήσω έναν ρόλο και μια ιστορία που θα έχουν κάτι να μου πουν ως ηθοποιό.
Η αλήθεια είναι ότι έχω κάποιες προτάσεις, αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει… ίσως με δείτε κάπου σύντομα, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω κάτι αυτήν τη στιγμή.
Μετά το Εκτροφείο Τεράτων τι άλλο να περιμένουμε από εσένα;
Αυτήν τη στιγμή κάνω και τη σκηνοθεσία ενός πολύ γνωστού κι αγαπητού ηθοποιού σε έναν μονόλογο ενός πρωτόπαιχτου έργου που θα ανακοινωθεί σύντομα. Δεν μπορώ ακόμα να πω περισσότερα… Αναμείνατε!
Από την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026, και κάθε Παρασκευή στις 20:30, θα μπορούμε για 2η χρονιά να απολαύσουμε τον Γιάννη Παπαδογιάννη και την Αθηνά Ασημάκη στην παράσταση του Γιάννη Παπάζογλου, Εκτροφείο Τεράτων, στο θέατρο Αργώ.
Ταυτότητα παράστασης
Κείμενο: Γιάννης Παπάζογλου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης
Σχεδιασμός φώτων / Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδογιάννης
Ενδυματολογική Επιμέλεια: Αθηνά Ασημάκη
Φωτογραφία / Artwork: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Παραγωγή: sAGa Theater Productions
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αθηνά Ασημάκη
Σκηνικά: PixelForge Laserworks
Δημόσιες Σχέσεις / Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Κατασκευή κοσμημάτων: Χριστίνα Τριανταφυλλοπούλου
Πρωτότυπη Μουσική από τον Πάνο Δορμπαράκη
Θέατρο ΑΡΓΩ
Ελευσινίων 13-15, Αθήνα (πλησίον Μετρό Μεταξουργείο)
Διάρκεια: 75’
Online προπώληση: Εκτροφείο Τεράτων
Τιμές εισιτηρίων: 15,00€ κανονικό,12,00€ μειωμένο
Early bird (έως 30/9): 10€
Διαβάστε όλα τα lifestyle νεα, για Celebrities και Media.
