Ο θεσμός της Δικαιοσύνης εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις να δοκιμάζεται βαθιά, αντιμετωπίζοντας έντονη καχυποψία και απογοήτευση από τους πολίτες.
Η ευρωπαϊκή κριτική, ως προς το κράτος δικαίου στην Ελλάδα έχει προκαλέσει έντονους κλυδωνισμούς. Και όχι αδίκως, αφού ουσιαστικά ενισχύει τις φωνές της αμφισβήτησης, από όπου κι αν προέρχεται, όποιο κίνητρο, ακόμη και σκοπιμότητα, μπορεί να έχει.
Ο δημόσιος τομέας ασθενεί και μια από τις πολλές του ασθένειες είναι η διαφθορά. Είναι η ίδια η λειτουργία του κράτους με την πολυνομία του που οδηγεί σχεδόν αυτόματα σε παράνομες και αθέμιτες διεξόδους ακόμα και από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς.
Στο όλο σκηνικό μόνο βοηθητικό δεν ήταν το στερεότυπο του καλού, «ευπρεπούς» δικαστή: του εσωστρεφούς λειτουργού που εκφέρει γνώμη μόνο από την έδρα. Το μαύρο αυτό πέπλο έμοιαζε αταίριαστο σε μια τόσο «διάφανη» εποχή. Έως ότου κάποιοι «πεφωτισμένοι», τολμηροί, και πάντως με καλά ραντάρ, το διέκριναν.
Η Ελλάδα συνεχίζει να είναι στα κόκκινα στους ευρωπαϊκούς δείκτες διαφάνειας και ακεραιότητας. Και οι περιπτώσεις που αναδύονται κατά καιρούς επιβεβαιώνουν την αβελτηρία και όχι την πρόοδο.
Μάλιστα, η αγορά εκεί έξω λέει ότι τα παράνομα κυκλώματα δίνουν από μόνα τους, δηλαδή καρφώνουν, κάποιους επίορκους που αποθρασύνονται και υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, ώστε να διασώσουν τους υπόλοιπους.
Η διαφθορά έχει και αυτή τους κανόνες της. Όποιοι χαλάνε την πιάτσα πρέπει να αποσύρονται, ώστε να επιβιώνει το σύστημα.
Οι προϊστάμενοι του ΣτΕ δαπανούν εργατοώρες συμμετέχοντας σε επιτροπές πληροφορικής, καθαριότητας (!) και ασφάλειας κτιρίου, αντί να ασχολούνται με την ασφάλεια δικαίου, την αρχή της ισονομίας και της προβλεψιμότητος. Αδιαφορούν για τις αδικίες που προκαλούν , εκμεταλλεύονται το νομοθετικό κενό και ασχολούνται με το Μισθοδοκείο και τις δικές τους οικονομικές απολαβές.
Όταν φτάνουν να κρίνουν ότι δεν συντρέχει λόγος προβλεψιμότητος , την στιγμή που οι μισοί δικαστές τμήματος Ολομέλειας του ΣΤΕ διαφωνούν με τους άλλους μισούς, τότε κάτι τρέχει με την Δικαιοσύνη και τους ανώτατους Δικαστές.
Είναι πολλοί που απορούν με το «τουπέ» και την ασυδοσία που υπάρχει σε περίπτωση διαφωνιών που αντί να νομοθετεί το Κράτος παίρνουν στο λαιμό τους πρόσωπα και πράγματα για να εξυπηρετούν κάποιους για να αποδεικνύουν ότι η πελατειακή σχέση είναι τριγωνική μεταξύ Κράτους και επιχειρηματιών, που περνάει μέσα από τα Ανώτατα Δικαστήρια και ιδίως από το ΣτΕ
Η διαφθορά στη Δικαιοσύνη , η συναλλαγή και η αδιαφάνεια, παράγουν εκτεταμένη δυσπιστία και απογοήτευση στον πολίτη και τον οδηγούν να σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στα κυκλώματα.
Αν λοιπόν κάποιοι ομιλούν ακόμα για μεταρρυθμίσεις που δεν γίνονται, δεν αναφέρονται σε θεωρίες περί δημόσιας διοίκησης, ούτε σε παράξενα οργανογράμματα, ούτε σε περίπλοκους νόμους που δεν θα βρουν ποτέ εφαρμογή.
Το εγχείρημα του «φωτός» και της διαυγούς λειτουργίας των ανώτατων δικαστηρίων θεμελιώνεται μέσα από τη δυνατότητα πρόσβασης των πολιτών στις αποφάσεις τους . Το ευρύ κοινό και οι νομικοί εκπρόσωποί του μπορεί να δει τις αποφάσεις κάθε δικαστηρίου και σε μερικές αποφάσεις του ΣΤΕ μένει έκπληκτος κάποιος από την αλλοίωση των νομικών εξισώσεων.
Σε νομικούς καθίσταται προφανές ότι τέτοια κυκλώματα με τόσο έντονη δραστηριότητα είναι γνωστά τόσο στους ανώτερους όσο και στους κατώτερους. Δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας.
Η κυβέρνηση έχει ευθύνη και πρέπει να την αναλάβει. Η εμπέδωση της διαπλοκής, δεν είναι παρωνυχίδες της δημόσιας διοίκησης, είναι πλοκάμια ολόκληρα που παράγουν εκτός των άλλων και διαλυτική ιδεολογία. Και πρέπει να κοπούν.
Νέα καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβίαση δίκαιης δίκης – Η υπόθεση Ζουμπουλίδη
