Το άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα (περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος) είναι μία από τις λεγόμενες «αόριστες νομικές έννοιες». Πλάστηκε από τον νομοθέτη ως βαλβίδα ασφαλείας, για να αποδίδεται δικαιοσύνη εκεί όπου το γράμμα του νόμου είναι υπερβολικά σκληρό.

Όμως, ακριβώς επειδή είναι έννοια με μεγάλη ελαστικότητα, είναι και η πιο ευάλωτη σε κατάχρηση από την ίδια τη δικαστική έδρα.

Όταν ένα δικαστήριο θέλει να «διασώσει» μια παράνομη ή ανήθικη συμπεριφορά, το να παρακάμψει ρητούς νόμους είναι δύσκολο και αφήνει έκθετο τον δικαστή. Αντίθετα, το να «βαφτίσει» τη συμπεριφορά του θύματος ως «καταχρηστική», επιστρατεύοντας το 281 ΑΚ, του δίνει ένα βολικό προπέτασμα καπνού. Η στρέβλωση κρύβεται πίσω από μια υποκειμενική ηθικολογική κρίση — και η αυθαιρεσία γίνεται πιο εύκολη.

Στο δίκαιο υπάρχει μια κλασική αρχή: η βαριά αμέλεια εξομοιώνεται σχεδόν με τον δόλο — magna culpa dolus est.

Όταν τα σφάλματα μιας απόφασης είναι πρόδηλα και επαναλαμβανόμενα, η δικαιολογία της «αυθαίρετης κρίσης» του δικαστή καταρρέει. Αν ο δικαστής:

1. παραποιεί ή απαξιώνει το περιεχόμενο εγγράφων που βρίσκονται μπροστά του,
2. απαξιώνει μάρτυρες και αποδέχεται αποδεδειγμένα ψευδομάρτυρες και
3. καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που σοκάρει την κοινή λογική,

τότε η επιστημονική κοινότητα και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν έχουν ανάγκη να βρουν την απόδειξη της «συναλλαγής» , της « κάθε είδους εξυπηρέτησης» για να αντιληφθούν την ανομία. Η ίδια η ποιοτική κατάπτωση του σκεπτικού αποτελεί το τεκμήριο ότι η απόφαση δεν εκδόθηκε για να αποδώσει δίκαιο, αλλά για να εξυπηρετήσει σκοπό.

Όταν ένας νομικός έρχεται αντιμέτωπος με μια τέτοια «προκλητική» απόφαση, ο σχολιασμός του γίνεται το πιο ισχυρό όπλο αποκάλυψης. Χωρίς καν να χρησιμοποιήσει ποινικούς όρους (περί παραδικαστικού), μπορεί να αποδομήσει την απόφαση «φωτογραφίζοντας» την εξυπηρέτηση:

Η κατάχρηση δεν σταματά στην ουσία της υπόθεσης. Όταν δικαστές θυσιάζουν την απόδοση δικαίου για να εξυπηρετήσουν δικηγόρους — σε υπόθεση συλλειτουργών που έχουν καταγγελθεί για πειθαρχικά παραπτώματα — και φτάνουν στο σημείο να δέχονται την εφαρμογή του 281 ΑΚ ακόμη και ως δικονομική ένσταση, ώστε να αποκλείουν το θύμα από την ίδια την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, τότε η εικόνα αλλάζει ριζικά.

Μιλάμε για υποχρέωση ελέγχου ύπαρξης παραδικαστικού κυκλώματος εσωτερικών εξυπηρετήσεων μεταξύ λειτουργών , συλλειτουργών και διαδίκων — όπου το άρθρο της επιείκειας μετατρέπεται σε εργαλείο που κλειδώνει την πόρτα του δικαστηρίου πριν καν ακουστεί το θύμα. Αυτή ακριβώς την εξυπηρέτηση — και όχι την αόριστη έννοια — θα κληθεί και καλείται να εξετάσει η Δικαιοσύνη .

Η επιθεώρηση των δικαστών από τον Άρειο Πάγο αποτελεί τον συνταγματικό θεσμό ελέγχου της επαγγελματικής τους επάρκειας. Διενεργείται ετησίως από ανώτερους δικαστικούς λειτουργούς, όπως Αρεοπαγίτες και Αντεισαγγελείς, ενώ ανάλογα με το αντικείμενο μπορεί να διαταχθεί και έκτακτη επιθεώρηση. Θα πρέπει όμως και να λειτουργεί.

Η Επιθεώρηση θα πρέπει να εξετάσει τη χρονική και πραγματική αλληλουχία των γεγονότων, και την περίπτωση ελέγχου αν «φωτογραφίζεται» συγκάλυψη . Θα πρέπει  συγκεκριμένα να ερευνήσει :

1. Την Ύπαρξη της Καταγγελίας: Στη δικογραφία υπήρχε ήδη η διαπιστωμένη πειθαρχική και ποινική εμπλοκή της δικηγόρου (η καταγγελία για τις σκοπίμως άκυρες επιδόσεις σε ανυπόστατες διευθύνσεις). Η δικαστής τελούσε σε πλήρη γνώση ότι η συγκεκριμένη «συλλειτουργός» ελέγχεται για βαρύτατα παραπτώματα.

2. Την Επιλογή της «Ασπίδας»: Αν αντί η δικαστής να σταθεί ως αμερόληπτος κριτής, λειτούργησε ως ασπίδα προστασίας της καταγγελλόμενης δικηγόρου. Για να τη διασώσει, έπρεπε να «εξαφανίσει» το θύμα (τον πολίτη) από τη διαδικασία.

3. Την Κατασκευή του «Κόφτη»: Αν επειδή δεν μπορούσε να δικαιώσει τη δικηγόρο με βάση τα καθαρά δικονομικά έγγραφα (αφού η επίδοση ήταν ανυπόστατη), επιστράτευσε το 281 ΑΚ για να πετάξει την ανακοπή ερημοδικίας στα σκουπίδια ως «απαράδεκτη».

Η  διαχωριστική γραμμή μεταξύ σφάλματος και κυκλώματος είναι η σκοπιμότητα της εξυπηρέτησης:

• Απλό σφάλμα υπάρχει όταν ένας δικαστής παρερμηνεύει μια διάταξη λόγω φόρτου εργασίας ή ελλιπούς μελέτης.

• Παραδικαστική ανομία υπάρχει όταν η παραβίαση του νόμου γίνεται εργαλειοκεντρικά: χρησιμοποιείται δηλαδή ο νόμος (και μάλιστα μια διάταξη επιείκειας όπως το 281 ΑΚ) ως «πλυντήριο» για να παραχθεί ένα προαποφασισμένο αποτέλεσμα, το οποίο βολεύει την καταγγελλόμενη δικηγόρο και φιμώνει τον πολίτη.

Όταν ένας λειτουργός (δικαστής) χρησιμοποιεί την εξουσία του για να καλύψει τα πειθαρχικά ή ποινικά παραπτώματα ενός συλλειτουργού (δικηγόρου), τότε έχουμε πλήρη εκτροπή από το Κράτος Δικαίου, φορτώνοντας τον αντίδικό του και με καταδικαστικές αποφάσεις.

 Εαν υπάρχει τέτοια περίπτωση αυτό δεν είναι απονομή δικαιοσύνης· είναι μια κλειστή κάστα εσωτερικών εξυπηρετήσεων που εκμεταλλεύεται θεσμικά προνόμια. Τότε δεν μιλάμε πλέον για ένα απλό, ανθρώπινο δικαστικό σφάλμα.

Ανακύπτει η άμεση θεσμική υποχρέωση των ανωτάτων οργάνων να ελέγξουν αν πίσω από αυτή την προκλητική μεθόδευση κρύβεται η λειτουργία  εσωτερικών εξυπηρετήσεων.