Δεν είναι τυχαίο ότι το όνομα του Απόστολου Γεωργιάδη, αστικολόγου, επανέρχεται σε κρίσιμες καμπές του Δικαίου και της Δικαιοσύνης.
Ο Απόστολος Γεωργιάδης με παλαιότερη γνωμοδότηση , όπως φαίνεται προέτρεπε Δικαστές ουσίας να υποστηρίξουν ότι πριν την παρέλευση του χρόνου παραγραφής υπάρχει (για κάποιους ) η ευρηματική ένσταση της «σιωπηρής παραίτησης » από τη νόμιμη μοίρα και μάλιστα με αναδρομικό αποτέλεσμα (ex tunc), για να μπορούν έτσι να απαλλάσσονται από την υποχρέωση απόδοσης ποσοστού που είχαν καταλάβει σε βάρος των συγκληρονόμων των.
Προφανώς ήξερε ότι αυτό δεν μπορούσε να σταθεί νομικά , γιατί η νόμιμη μοίρα, είναι θεσμός δημόσιας τάξης και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, που υφίσταται εδώ και αιώνες, ήξερε ότι ο Αστικός Κώδικας είναι ρητός: το ποσοστό της νόμιμης μοίρας δεν μπορεί να θιγεί, είναι δικαίωμα δημόσιας τάξης, συνταγματικά κατοχυρωμένο και αδιαπραγμάτευτο, και για αυτό πρότεινε και εναλλακτικές λύσεις για κρίσεις όπως την κατάχρηση ή αποδυνάμωση δικαιώματος άσχετα αν αποτελούν έννοιες αλληλοαναιρούμενες νομικά.
Γνωμοδοτήσεις που να θεωρείται ότι ο πολίτης δεν υπήρξε ποτέ κληρονόμος και ταυτόχρονα να του αποδίδεται κατάχρηση δικαιώματος ως κληρονόμου, είναι πράγματι μια ιδιότυπη «προσέγγιση».
Ο κος Απόστολος Γεωργιάδης είχε αναφέρει σε συνέντευξή του ότι : «Το Δίκαιο είναι κάτι ευρύ. Αλλιώς θα δίκαζε ο χριστιανός, ο πιστός, αλλιώς ο άθεος» αναδεικνύοντας έτσι μία εικόνα Δικαιοσύνης που «παίζουν όλα και τίποτα», που κάθε τι εξαρτάται από το ποιος το λέει.
Η Δικαιοσύνη όμως οφείλει να κρίνει με ανεξαρτησία, όχι να δανείζεται άκριτα το σκεπτικό μιας ιδιωτικής γνωμοδότησης για να προκαλέσει ζημιά σε πολίτη.
Όταν δικαστικές αποφάσεις αναπαράγουν αυτούσια φράσεις και συλλογισμό μιας πληρωμένης γνωμοδότησης αντιφατικής και αλληλοαναιρούμενης, τότε δεν υπάρχει αυτοτελής στάθμιση από το δικαστήριο, αλλά αντιγραφή θεωρητικών θέσεων για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της μίας πλευράς.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο νομικό. Είναι βαθιά θεσμικό. Όταν η Δικαιοσύνη εμφανίζεται να στηρίζει τις αποφάσεις της σε αντιφατικά επιχειρήματα και σε γνωμοδοτήσεις τρίτων, τότε το κύρος της πλήττεται. Και μαζί του πλήττεται η εμπιστοσύνη των πολιτών.
Όταν η επιστήμη γίνεται άλλοθι για να στραφεί η Δικαιοσύνη εναντίον του ίδιου του Δικαίου, εγείρεται ζήτημα για το ποιος τελικά ελέγχει τα νομικά «τοτέμ» που ορίζουν τις τύχες των θεσμών.
Γνωμοδοτήσεις και θεωρητικές «καινοτομίες», μετατοπίζοντας κόκκινες γραμμές, δεν είναι νομική ερμηνεία, είναι νομική αυθαιρεσία, είναι το παράδειγμα του πώς μπορούν κάποιοι να εξαφανίσουν ένα δικαίωμα που το Σύνταγμα και ο νόμος αναγνωρίζουν ως αδιάβλητο.
Απόδειξη αυθαιρεσίας και διαπλοκής αποτελεί το συμπέρασμα μίας γνωμοδότησης που καταργώντας το άρθρο 249 ΑΚ περί παραγραφής της αγωγής περί κλήρου ανέφερε ότι πολίτης έχει παραιτηθεί και μάλιστα σιωπηρώς από το δικαίωμα άσκησης αγωγής για συμπλήρωση της νόμιμης μοίρας.
Η περίπτωση για την οποία χρησιμοποιήθηκε η γνωμοδότηση του ήταν η κληρονομική υπόθεση ΙΝΩ ΚΑΡΕΛΙΑ για την οποία όταν εξέδωσε γνωμοδότηση είχε ήδη εκδοθεί δικαστική αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου απόφαση (1638/2005) επί αγωγής, η ύπαρξη της οποίας δημιουργούσε δεδικασμένο ως προς την προβολή καταχρηστικών ενστάσεων. Αυτά ανέφερε η νομολογία [απόφαση ΑΠ 1664 1995], ότι δηλαδή σε αγωγή λογοδοσίας , μη έχοντας ο αντίδικος προβάλει καταχρηστικές ενστάσεις (όπως της αποδυνάμωσης και κατάχρησης δικαιώματος), τότε στην κύρια δίκη της αγωγής περί κλήρου δεν μπορούσαν να λαμβάνονται υπόψη τέτοιες ενστάσεις (όπως κατάχρηση δικαιώματος ή αποδυνάμωση δικαιώματος) , διότι αυτές θεωρούνται αποσβεσμένες και δεν μπορούσαν να ανακινηθούν εκ των υστέρων.
Όταν νομολογία που δεν βολεύει αποσιωπάται, για να μετατοπίζει το Δικαστήριο τη συζήτηση σε άλλα νομικά αφηγήματα, τότε δεν έχουμε απλώς νομικό προβληματισμό, αλλά πρόβλημα θεσμικής αξιοπιστίας και κύρους. Η ΑΠ 1664/1995 έθετε σαφή όρια με το δεδικασμένο· το γεγονός ότι δεν εφαρμόστηκε δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να γυρίσει το δίκαιο σε ‘αφήγημα’ κατά το δοκούν.
Η κατάχρηση δικαιώματος δίνει τη θέση της στην κατάχρηση εξουσίας. Και αυτή είναι η πραγματική απειλή για τη Δικαιοσύνη.
Η πολιτική σκιά
Όλα αυτά αναδεικνύουν ένα μοτίβο που δεν πρέπει να εδραιωθεί και δεν πρέπει να παραμένει ενεργό : το τρίο της διαπλοκής. Από τη μία η επιχειρηματική ελίτ, από την άλλη οι πολιτικοί πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν, και στο μέσο οι επιστήμονες-αυθεντίες, που με γνωμοδοτήσεις και «καινοτομίες» μετατοπίζουν κόκκινες γραμμές, προτρέποντας, επηρεάζοντας και δίνοντας πάτημα σε δικαστές για να νομιμοποιήσουν την αυθαιρεσία.
Τα όσα ξεκίνησαν το 2013 και υπό ποίου διακυβέρνηση φαίνεται να μην λησμονούνται από την ΙΝΩ ΚΑΡΕΛΙΑ και την οικογένειά της. Κανείς δεν θέλει να πιστέψει ότι εντοπιότητα και διασυνδέσεις λειτούργησαν ως κρίκοι μιας αλυσίδας όπου η θεσμική αυθεντία συναντά την πολιτική σκοπιμότητα για να καταργήσει δικαιώματα υπέρ ημετέρων.
Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι ούτε τυφλή ούτε ανεξάρτητη όσο παραμένει δέσμια συμφερόντων και σκοπιμοτήτων. Και όσο το τρίο αυτό παραμένει ενεργό, η Δικαιοσύνη δεν απονέμεται αλλά διανέμεται. Όχι με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους, αλλά με βάση τις επιθυμίες των ισχυρών.
Το όνομα του αστικολόγου Απόστολου Γεωργιάδη, επανέρχεται σε κρίσιμες καμπές του Δικαίου και της Δικαιοσύνης. Στα 91 του χρόνια, έγινε θεσμικό σημείο αναφοράς, όταν, λόγω των ιδιαίτερων σχέσεων που έχει με το Υπουργείο Δικαιοσύνης , του αναθέτουν την ανάληψη της συντονιστικής θέσης στην Ομάδα Εργασίας για την αναθεώρηση του Κληρονομικού Δικαίου !
Το να ανατίθεται έργο συντονιστικής θέσης στην Ομάδα Εργασίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την αναθεώρηση του Κληρονομικού Δικαίου σε νομικό που καταργούσε από συμπολίτη του με αντιφατικές θεωρίες και αλληλοαναιρούμενα αφηγήματα το ελλείπον ποσοστό της νόμιμης μοίρας αποδεικνύει ότι η επιρροή συνεχίζεται και εκτείνεται πέραν της επιστημονικής θεωρίας.
Μπορεί να υπάρχει η πεποίθηση ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης, αν και οφείλει, δεν θα ελέγξει θεσμικά τους δικαστές που συμμετείχαν στην αυθαιρεσία, μένοντας αδιάφορο αν το Κράτος εκτεθεί σε υπέρογκες αποζημιώσεις. Φαίνεται όμως ότι το μέγεθος της αυθαιρεσίας είναι τέτοιο που δεν θα συγκαλυφτεί και θα ζητηθεί λογαριασμός.
ΙΝΩ ΚΑΡΕΛΙΑ : Στον ΑΡΕΙΟ ΠΑΓΟ κρίνεται η υπόθεση πλαστογραφίας της Διαθήκης ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΡΕΛΙΑ .
Λύτρας Θεόδωρος : Ο δικτυωμένος Πολυθεσίτης δικηγόρος και τα ποικιλόμορφα «κονέ» .
